Kimsenin önceliği değilim çok üzülüyorum?

Annemin babamın önceliği değilim, en yakın arkadaşımın en yakın arkadaşı değilim, sevgilim flörtüm dahi yok, hemşireyim sosyal bir ortamda çalışıyorum, iş yerinde sürekli gülümsüyorum neşeli oluyorum, eve geldiğimde özellikle akşam çöktüğünde depresif int/ihara varan düşüncelerim oluyor, hayatımın öyle bitmesini istemiyorum ama başka çözüm göremiyorum, inançlı biriyim namaz kılıyorum ama içimdeki boşluk hiç dolmuyor, hep gözlerim birilerini arıyor, ne aradığımı ben bile bilmiyorum ne önerirsiniz gerçekten ben bilmiyorum ne yapacağımı, kırmadan