Annem rahatsız ve ben ona bakıyorum. Çok yıprandım. Bazen sinirle keşke ölsen diyorum bağırıyorum. Neden insan gibi hayatım yok?

22 yaşındayım. Ne üniversiteye gidebildim ne işe girebildim. Liseden sonra eve tıkılıp kaldım. Annem rahatsiz sürekli ona bakıyorum.
Sürekli evi topluyor yemek yapıyor arkalarını topluyorum. Az önce bulaşıkları çıkıyordum elden annem odasında yatıyordu bir patırtı gürültü duydum baktim annem ayaklanmış habire pencere kenarına doğru gidip duvara kapiya kendini vuruyor bir yere geçmeye çalışıyor gibi ne yapıyorsun dedim bir şeyler geveledi dili dönmedi
Onu yatağına götürüyorum gelmiyor habire oraya buraya çarpıyor. Sinirden ağladım. Keşke ölsen dedim hayatımı mahvettiniz dedim bıktım dedim.
Gidip yarim kalan bulasiklari yikamaya devam ettim. Tuvalete gitmiş kenarlara her yere terliğin altina kadar dışkısı bulaşmış sinirden ağladım. Benim neden normal bir annem olmadı hiç anne sevgisi görmedim. Hayatıma geç kaldım. Alttan da kahkaha sesi geliyor milletin misafirleri geliyor sohbet ediyor. Balkona çıkıp hava aldım bir yandan da ağlıyorum. Çok bunaldım her şeyden cidden ben ne yapacam?
Bende hastalandım burada kala kala beynimde lekeler çıktı saçımda beyazlar çıktı reflu gastrit şeker tansiyon çıktı yemin ederim ya 😔
Arkadaşlarım universite okuyor geziyorlar ben burada kahroluyorum.