İşe yaramaz mıyım?

Babama, bana bir iş bulmasını söylemiştim. Bu sene üniversite sınavına gireceğim ve yazın çalışmak istiyorum. Aileme yük olmamak için. Bunu anneme söylediğimde birden kahkaha atmaya başladı. Sen mi çalışacaksın? Yapamazsın ki? Otur evinde kardeşine bak dedi. O kadar koydu ki bana. Bu yaşa kadar onun eline baktığım için bir şeyleri başarabileceğime dair inancı yok. Yaklaşık üç yıl önce çalışmaya başladı. Ona o kadar destek oldum ki... Küçük kardeşime bakıyordum. Okuldan eve geldiğimde annem yorulmasın diye hem ev işi hem yemek yapıyordum. Annem sadece işten sonra eve gelip yemek yiyor, yarım saat televizyon izledikten sonra yatıyordu. Bütün yük omuzlarımda olmasına rağmen ağzımı açıp şikayet bile etmiyordum. Üstüne bir de azar işitiyordum. Klozeti neden temizlemedin? Neden odamı tenizlemedin diye... Yalnış anlaşılmasın annemi seviyorum. O da beni seviyor. Sırf evi geçindirdiğim için bana 30 bin liralık altın kolye almıştı. Fakat bana güvenmesini tercih ederdim.

Ben kendime her açıdan çok güveniyorum. Her şeyi yapabilirmişim gibi geliyor ve yapabilirim de. Ama bu laflardan sonra kendime olan inancımı o kadar kaybettim ki.