23 yaşındayım, hayatı kaçırmış olabilir miyim?

Hep içimde daha çok çalışsaydım ya da daha iyi bir aile ve ortamım olsaydı bu kadar yıpranmaz daha başka yerde olabilirdim daha erken üniversite kazanıp bitirebilirdim. Bambaşka hayatim olurdu.
Fakültemizde aynı sınıfta bir kız var babası doktor annesi avukat 18 yaşında o kadar zeki o kadar başarılı ve kendini o kadar güzel anlatıyor ki.
Kıskanmak değilde kendimi yaşadıklarımı hatırlayıp üzülüyorum. Benim günahım neydi?
Diyorum kendime.
Savaş alanından kendimi kurtardım herkes ailesine sevdiklerine gitmek isterken ben kaçmak istiyorum. Çünkü ne huzurum var ne mutluyum.
Okumak bir yerlere tutunmak mecburiyetindeyim ama hayatı kaçırmış gibiyim 😞
23 yaşındayım bu zamana kadar ailemle en ufak güzel anlarım yok çevrem arkadaşım ortamım yok tatil nedir bilmem bir restoranta kafeye gitmişliğim yok. Onlar yüzünden kendini ifade edemeyen özgüvensiz bir yetişkin oldum.
O evden nasıl çıkıp geldim sınavı kazanip geldim bilmiyorum. Hatirlamiyorum bile.
Tek bildiğim ağlayıp iki parça eşyayla buraya gelmem.
Ben ne zaman mutlu olurum?