Artık kimseyle konuşmak, görüşmek istemiyorum. Kimseye tahammülüm kalmadı, aileme ve kardeşlerime bile. Böyle olmak benim suçum mu?

İnsanlardan tiksindim çünkü. Kimsenin de yüzünü görmek istemiyorum

Abimde yarın ya da bize kalmaya gelecekmiş büyük ihtimalle. O kalmaya gelince odamda tek kalıp kafa dinleyemiyorum çünkü illa yanımda yatan oluyor ev küçük diye ve ben bu durumu istemiyorum. Ailemle kaç kere kavga ettim bu durum yüzünden. Olmazsa yarın kuzenime yatmaya giderim o gelirse

Kaç kişiye derdimi anlattımda çare bulunamadı 🙂🥲

Doğru kişi yokki. Anca böyle tek kalamayınca yatılı misafir gelince ailemle kavga ediyorum. Hayır anlamıyorum. Adamın kendi evi var, hala bize kalmaya geliyor. Evde zaten küçük üst üste yatırıyoruz, genç bir kızım tek kalmak istiyorum kimseyle Muhattap olmak istemiyorum bunu anlamıyorlar. İlla biri yatıyor yanımda o gelince. Ve benim yarın gece 10 a kadar dersim var. Odada yatacak biri olucak olursa ben ışığı falanda kapatamicam, beyefendi de annemlerin odasında tek yatıyor. Sinirden deli olcam yarın yine

Annem bu durumu çok abarttığımı, artık biraz sosyalleşmem gerektiğini ve aile ortamına girmem gerektiğini söylüyor ama istemiyorum. Harbi diyorum kimseyle Muhattap olmak istemiyorum. Kalabileceğim başka biryer daha var. Olmazsa orada da kalırım. Duruma göre bakicam. Eğer yarın çıkıp gelirse çantamı toplar Laptopumu alır evden çıkar giderim. Ciddi anlamda söylüyorum, çok uzun bir süre için yalnız kalmaya ihtiyacım var ve bunu istiyorum.

Konuşsak da bir şey değişmez ki, 2 senedir böyleyim ben. Faydası olmaz emin ol. Dün eski sevgilim aradı beni, normalde annelere küfür dahi etmezdim ama bilmem ne çocuğusun diyecek kadar sinir krizine girdim küfür ettim kendisine. Sinir hastası gibi bir şey oldum artık ben. En iyisi benim için kendini yorma boş ver

Olsun, boş ver. Kimseye artık dil dökmek istemiyorum çünkü yeterince yoruldum zamanında