Kendimden bile uzaklaştım artık kimseye tahammülüm yok?

Yaşanılan çağ, ülke durumu, hastalıklar, ikili ilişkiler derken zaten psikolojik olarak normal kalan insan neredeyse yok denilecek kadar az.. Benim için en etkili metot olaylara ve kişilere pozitif bakabilmek.. Yani başıma olumsuz bir durum gelince tabi ki canım sıkılıyor, üzülüyorum.. Sonrasında şok etkisi geçince nereden başlamam gerek diye düşünüyorum ve düştüğüm yerden kalkıyorum.. Sanırım hayatı boyunca düştükten sonra yerden kendi başına kalkan ve yaralarını kendi kendine diken bir insan olmamın da bunda payı büyüktür.. Hepimizin deneyim ve yaşanmışlıkları sonucunda bazen tükenmiş hissetmesi çok olağan.. Mühim olan iyi hissedebilmek için umutlu olmaktır.. Keyifli geceler..

#smellsmoke