Kimler bu duygumu anlıyor?

28 yaşındayım, Ankara 'ya atanmış kadrolu bir memurum.

Sevdiğim, aşık olduğum birileri oldu lâkin tek taraflı olarak olduğu için sonucunu tahmin edersiniz..

Ailem başka şehirde tek yaşıyorum.

Hava bahar, kuşlar cıvıldıyor ama ben büyük bir üzüntü yaşıyorum şu an sebebi ise şu,

Artık liseli küçük kız değilim artık olgunum, saçlarım bile çok fazla ağarmış..

Arkadaşlar bu zor hayatta doğru insanımı hâlâ bulamayıp hâlâ aile kuramamış olmak psikolojime çok ağır geliyor.. Ailemin yanına da tayinimi vermek istemiyorum çünkü istediğim şey bireyselliğimi birleştirebileceğim aşk yaşayacağım sağlam bir evlilik..

Her gece onunla uyumak.. Onunla uyanmak... Ondan çocuk yapmak belki de..

Düşünürsen olmaz diyenleri duyar gibiyim, onlara şunu soruyorum kendimi nereye kadar kandırayım ve nereye kadar kendimi meşgul edeyim? Yaşlı bir teyze olana kadar mı?

Ve ölüm var bu hayatta, sevdiklerin gidip bir daha gelmediği...

Dizi , film izliyorum ama nereye kadar ne zamana kadar kendimi gaflete koyabilirim ki? Gençliğim arkasına bakmadan gidiyor gün gün...

Eğer mutlu bir evlilik yaparsam bu soruya güncelleme getiricem , Allah büyük..