İnsanlara çok çabuk bağlanıyorum, sadece benimle ilgilensinler istiyorum?

Bunu ağlaya ağlaya yazıyorum çünkü gerçekten bu durumdan memnun değilim.

19 yaşındayım ve mutsuz bir ailede doğup büyüdüm. Annemin babamın kavgaları gürültüleri bir yana ailede ne sevgi vardı, ne saygı, ne şefkat, ne bağlılık, sanki 4 tane yabancıyı aynı eve koyup hadi aile olun demişler. Ne babamdan sevgi gördüm ne annemden, evin şamaroplanıyım. Şu yaşımda Nike beni hala insan yerine koymuyorlar.

Bu da yetmezmiş gibi okul hayatım boyunca dış görünüşüm yüzünden zorbalığa uğradım. Çok neşeli ve sosyal bir çocukken depresyona girdim, çevremden uzaklaştım, insanlardan korkmaya başladım, herkese bir güvensizliğim var, i… teşebbüsümde bile bulundum.

Sonra biriyle tanıştım. Benden 3 yaş küçük. Abla kardeş gibiyiz beni güldürüyor, eğlendiriyor, böyle moralim bozuk olduğunda yükseltiyor, arıyor, ben terslesem de o samimiyetini bozmuyor. Böyle tüm günü onunla konuşasım var öyle tatlı bir çocuk ki. Böyle bana abla falan diyince çok hoşuma gidiyor. Ama sadece benimle konuşsun istiyorum. İlgi manyağı değilim gerçekten kendimi dünyanın merkezi falan da sanmıyorum ama ilk defa biri bana değer gösteriyor beni sayıyor beni düşünüyor çok hoşuma gitti. Diyorum ki keşke tek arkadaşı ben olsam da tek benimle konuşsa. Ve daha önce bunu bir kız arkadaşıma da yapmıştım. Keşke tek çevresi ben olsam benimle vakit geçirse diyorum. Ve böyle olmayınca da içte içe bu beni üzüyor. Bu durumdan çok bıktım insanların bir damla ilgisi benim için dünyaları ifade ediyor. Bundan nasıl kurtulurum? İnsanlara bağlanmak istemiyorum.