Bitmeyen aile kavgalarindan once ben bittim?

Amerika’da yaşıyoruz son 15 yıldır. Yıllarca yanlız ve insanlardan içinden dışlanmış bir hayat yaşadık. Buradaki Türkler bizi içlerine almadı ve küççükken anlam veremiyordum fakat büyüdükçe fark ettim annem ve babamın normal insanlardan çok farklı davrandıklarını.

küçüklüğüm bitmeyen Bir kabus tü. Ailem bana karşı hem fiziksel hem psikolojik ve hemde duygusal şiddet ile geçti. Bazı günler annem beni boğardı bazen masada çatal ve bıçak fırlatırdı ve bana ettikleri hakaretin haddi hesabı yoktu.

ergenlik de canıma kıymaya çalıştım bir kaç kez ama başaramadım küçük kardeşim fark edince anneme söyledi ve annemin cevabı “neden öyle bir şey yapsın canım mı?” Ve benimle asla bu konuyla ilgili konuşmadı.

Üniversiteyi ayrı şehirde okudum ne rezillikle bana ne Birgün bir ihtiyacım var mı diye sormadıkları yetmezmiş gibi hep onları terk ettiğimi söylediler. Okul bitince geri eve döndüm ve kavgaların sonu yoktur. Dün geceden beri ağlıyorum her günlük yaptığım şey ve anneme his ettiklerimi söylersem belki anlar dedim. Ona her gün ölümü düşündüğümü söyledim ve hayattan hiç bir Ümit’im olmadığını söyledim bana dediği cevap “çünkü sen zayıf ve korkak bir kişisin”.

bu sözleri sindiremiyorum psikolojik tedavi gördüm yıllarca ailem ile yaşadığım travma atlatamayorum başka kimsem yok ve ne yapacağımı bilmiyorum