Bu hayatta tek korkum ailemin beni işe yaramaz görmesi daha sonra haklı çıkmaları?

Ama çok korkuyorum insan görmek istemiyorum bir asgari maaşlı işte bile çalışmak istemiyorum aslında ama nası yapıcam bilmiyorum. Tek basıma escluk yaparak yaşayabileceğime inandırmıstı o adam beni ama cidden bir gelirin yoksa kaç ay sadece vererek yasanır ki? Of zekam da yok üni nin son dönemi ama ben mezun olsam nolur ki iş yerinde bile eziyorlar stajda. ben kendimi tanıdm ama rahat evimden anılarımdan kopamıyorum. Beni zorlarlarsa durumum bu birikmiş haldeyim ama tek basıma en fazla sokağa kaçabilirm artık bi dahakş sefere o adama yazamam utanırım. Bakire değlm ailem muhafakar evlenemem de. Çok beceriksizim çok zor geldim bu günlere kadar. Mezun olsam da okadar insan varken neden beni işe alsın birileri ben konuşmayı bile bilmiyorum sınavdan çıkıp yaptığımı unutuyorum stajdan çıkıp stajı unutuyorum gerçekten tüm dersleri geçtim bu dönem sadece stajlar kaldı geçemem dediğim en zor dersleri bile geçtim. Ama bendeki bu salma isteği çok ağır basıyor okula gitmek yerine gidip gezmek istiyorum insan yüzü görmek istemiyorum beni motive eden hiçbir şe yok kimsem yok. Sabahları kalkma sorununu bile çözemedim daha :( çok güçsüzüm. Escluk kolaysa onu bile yapamam ben :( napcam bilmiyorum en fazla bu hazirana kadar vaktim var bu hayatta. Gezip tozsam mı ama havalar da soğuk geçen dönem bu okula diye çıkıp gezme işini kontrollü şekilde yapmıştım aykırı bişiler yapıyor olmak özgür hissetirmişti. Ama bu dönem yaparsam iyice salacak psikolojideyim halbuki geçen dönem daha zordu ve belirsizdi he rşey geçen dönem de kazdım kazdım son yerde bırakasım var diyordum bu dönem de aynı şeyi diyorum. Aykırı bişiler yapma isteğim var farklı bir hayat kurmak istiyorum artık. Erkekleri de sevmiyorum ama psikolojine ve bedenime sıcmak istiyorum bıktım çünkü değersizsem rol yapmaya gerek yok öyle yasayayım oyalandıgım kadar oyalanıyorum şu rahat hayatım sıcacık evim of ya.

Ne konusalım ve bu hesap kimin

Haklılar zaten, o anı yaşamak istemiyorum sadce. Bu güne kadar hayatımı bile yaşamadan derece felan yaparak susturdum bi şekilde. Ama onlar hep küçük gördüğünü belli etti. üni bitecek ama bitirebilecek miyim bilmiyorum. O anı yapamadım diye konuştgum anın stresi kafamda canlanan senaryo ile her gün saçım beyazlıyor. Hayat zaten zor sokakta yaşasam bukadar acım olmazdı günlük sorunlarım olurdu belki nereye tuvaleti mi yapacam gibi. Of ya. Sana vurmadan okulu bitir denildi bana. Hiç de vurmamıslardı. :( ben böyle bi ailede neden anılarıma güveneyim? Akıllarında vurmak varmış zaten vurmuş gibiler...