Hiçbir şey bilmiyorum ne yapacağım?

Merhabalar siteye yeni kayıt oldum biraz içimdekileri dökmek istedim 18 yaşıma 3 ay önce girdim liseden mezun oldum açıköğretime geçip 11. sınıfın 2. döneminde çalışmak için okuldan ayrıldım bir taraftan sınavlara girdim ve mezun oldum biraz kendimden bahsedeyim bir annem bir kız kardeşim var benden yaşca küçük annem babam ayrı babamı hayatımda hiç görmedim babam alkolik olduğu için annem ayrılmış babam küçükken kaçırmış beni fakat annem geri almış annem bize senelerdir baktı çalıştı ama artık yaşlanıyor ve ben 18 yaşına geldim birşeyler yapmaya çabalıyorum fakat hiç bir sosyal aktivitem bir hobim yok çünkü insanlarla konuşamıyorum dışarı çıkıp gezmek istesem ekonominin hali belli çalıştığım parayı aileme vermek zorundayım annem çalışamıyor artık ve küçük kardeşime de bakmak zorundayım ne kendimize ait bir evimiz ne de bir arabamız var hiç bir şey yok sıfırdan bu zorlu hayatta tek başıma gençliğimi hiç bir zaman yaşayamadım hep dışlandım ve bunun sonucu depresifliğe vurdu insanlara kendim hakkında yalanlar söyledim çünkü ne zaman insanlara gerçekleri söylersem beni aralarına almıyorlardı yalan söylemeyi sevmiyorum bu yüzden bütün arkadaşlıklarım kesildi zaten okuldan ayrılınca insanlarla konuşmayı beceremiyorum senelerdir ev okul ve iş üzerine geçiyor hayatım gençliğimi hiç yaşayamadım hep tek başımaydım insanlara karşı önyargım oluştu bunun sebebi gerçekleri söylediğim zaman bana garip gözle bakmaları küçük görmeleri katlanamıyordum dostum olmadı zaten bir hobi edinemiyorum ülkenin durumu belli üni okuyamıcağım gibi görünüyor ailemi bırakıp nereye giderim nasıl giderim imkanı yok üni okusam da artık iş bulucağımı sanmıyorum senelerdir bilgisayar üzerinden programlama gibi şeyleri öğrenmeye çalıştım ama nafile tabi hayattan her şeyden çok bunaldım anneme bunu yansıtmak istemiyorum ama bunaldım hiç bir akrabamız yok kendi yağımızda kavrulup gidiyoruz çocukluğumu bile yaşayamadım çocukluğumda bile okul bitince hep çalıştım hep çabaladım çünkü bakmam gereken bir ailem var sorumluluk gerektiriyor ve yaşım ilerledikçe bu sorumluluk artıyor artık dayanmıyorum mental sağlığım yerlerde belli etmemeye çalışıyorum sadece anneme zaten hiç dostum yok sevdiğim bir kız vardı ona ilgi vermiştim sevmiştim ona kendimden gerçek anlamda bahsedince beni bırakıp gitti ve daha da hiç bir zaman insanlarla konuşmadım şansımı denemek istemiştim kendim hakkında yalan söylemek istemedim buraya gelip içimi dökmek istedim umarım beni anlamışsınızdır çaresiz bir gencim ne yapıcağımı bilmiyorum ev kirası fatura market alışverişi vs. derken kendime ayırıcak 10 tl bile kalmıyor zaten mutsuzum hiç gençliğimi yaşayamadım tek şanslı olduğum konu elimin ayağımın tutması başka hiç bir şanslı olduğum konu yok intihar etmeyi çok düşündüm ama annemi kardeşi bırakmak istemedim yazıcaklarım bu kadardı dinlediğiniz için teşekkür ederim yorumlarınızı okumaya çalışıcağım.