Kapanmak sünnet midir farz mıdır?

Nasıl ki namaz emr-i İlâhî'dir, tesettür dahi emr-i İlâhî'dir. Bu meselede dinlemek ve anlamak istemeyene hiçbir hakîkat söylenilemez. Zîra hiçbir insan hakîkati duymayanlar ve göremeyenler kadar kör ve sağır değildir. Bu darb-ı mesel olmuştur yâni (ata sözü sırasına geçmiştir)

Ben buna yine farklı bir bakış açısıyla cevap vereceğim şöyle ki.

İnsanda nefis ve nefsin en samimî arkadaşı olan şeytan vardır, her ikisi mütemâdiyen kötü ve pis ve yasak şeyleri yapmamızı emreder ve onlardan bize lezzet aldırtırlar. (Bu ise bir imtihandır). Burada ki işaret edilen mânâ, ya (nefsine ve şeytana itâat edip boyun değersin.) veyahut hakkı ve hakîkati dinlersin, yâni (İslâmın kanun ve kurallarına inkiyad edip teslim olursun ve o yoldan gidesin)...

Zîra emr-i İlâhî der; şunları yapma, yaparsan sana dehşetli bir hapis cezası vardır.

Nefis ve şeytan ise der ki; boş ver onları, kendini serbest bırak ve keyfiyetine bak, canın neyi isterse onu yap hayatın lezzetlerini almaya bak. Hem burada hapis mapis görünmüyor.

Bu imtihan mezrası ve manevrası olan dünyanın ne büyük bir hasaret ve helâket olduğunu anlamak istersen şu temsilî hikâyeciğe bak, dinle şöyle ki:

Eski zamanda iki kardeş, uzun bir seyahate beraber gidiyorlar. Gitgide tâ yol ikileşti. O iki yol başında ciddi bir adamı gördüler. Ondan sordular: “Hangi yol iyidir?” O dahi onlara dedi ki: “Sağ yolda kanun ve nizâma tebâiyet mecburiyeti vardır. Fakat o külfet içinde bir emniyet ve saadet vardır. Sol yolda ise serbestiyet ve hürriyet vardır. Fakat o serbestiyet içinde bir tehlike ve şakavet vardır. Şimdi intihabdaki ihtiyarî (Seçme kararı) sizdedir.”

Bunu dinledikten sonra güzel huylu kardeş sağ yola gitti ve nizam ve intizama tebaiyeti kabul etti. Ahlâksız ve serseri olan diğer kardeş, sırf serbestlik için sol yolu tercih etti. Zahiren hafif, manen ağır vaziyette giden bu adamı hayalen takip ediyoruz:

Bedbaht kardeş bir zaman gitti önüne büyük bir çöl çıktı, o çöl yolculuğunda yüzler çile çekti ve eziyet gördü, sonra önü büyük ve pâdişahsız bir şehre çıktı, nizamsız, intizamsız, adâletsiz izbe bir şehir, o şehrin ahâlisi Haysiyetsiz, sarhoş, hodgâm ve sefahatkârane, ehemmiyetsiz, yaşıyorlardı, bu kişi o şehre girdi dilenci muamelesi gördü ruhu hadsiz korkular altında ezildi, her hâdisattan titredi ve âsî cezası gördü.

Diğer kardeş ise gitgide önüne büyük bir bahçe çıktı,

O bahçeye girdi hem o bahçeden istifâde etti hem istirahat etti, tekrar yola çıktı tâ önüne ihtişamlı bir şehir çıktı o şehrin adil bir padişâhı vardı ve o şehrin ahâlisi ehemmiyet görüyordu, mükemmel bir intizâmı ve nizâmı vardı, o adama bir ev takdim edildi, padişâha minnettar eyledi saadet içinde hayatına devam etti...

Şimdi sana da deriz ki, sende o iki kardeşten hangisinin yolundan izinden gitmek istersen o yönden gidebilirsin Zîra gittiğin yönden ve yoldan sen sorumlusun...