Çocukluğun nasıl bir evde geçti?

Değişti hep. Bilmiyorum belki küçükte olsam bana kulak verdiler belki şartlar öyle gerektirdi ama asla bir evim oldu. Bir yere ait olamadım yani. Çünkü hep taşındık. İlk okulda ya da orta okuldaydım. Bir paragraf okumuştuk okulda ve çok hoşuma kaçmıştı. Annemlere de söylemiştim: "Her ev, ayrı bir renktir. Taşındığında insan ardında anılarını bırakır ve yeni renkler bulmak için farklı bir eve gider" benzeri bir cümle vardı. Öyle bir heyecanla anlatmıştım ki belki ailemi de etkiledi ve türlü sebeplerle bu yüzden taşındık durduk. Ama bilmiyorum. Belki sadece tevafuk etti ve durum öyle gerekiyordu. Bu sebepten de şöyle gidip bakınca burada anım vardı dediğim bir yer yok. Çünkü ya satıldı ya biz taşındık. Çocukken gidip durduğum bir yer vardı büyükannemlerin. Orası da yıkıldı ve modern yaşama eklendi. Çocukluğumuz, anılarımız,, neşemiz ve masumiyetimiz vinçlerle parçalandı...

Yillar gecsede aklıma geldikçe ayrı bir mutluluk duydugum, şu an da sahip olduğum sıkıntılara bile ilaç olabilen, icinde huzurlu hissettiğim, güven duyduğum, bolca sevgi gördüğüm bir yerdi.