Nasıl bir evde, nasıl bir ailede büyüdünüz ?

Arada kavga vardı ama ailemden çok memnunum. Babam çok çalışkan bir adamdı, haftasonlarını bile yuvası için helalinden para kazanarak geçiriyordu. Annem ise, her daim çocuklarına iyi bir eğitim vermeye çalışan, tutumlu, akıllı, zeki bir kadındı.

3 kardeşiz. 3 müzde kötü arkadaslıklar edinmemiş, kötü alışkanlıkları olmayan, düzgün, efendi kardeş olarak yetiştirildik.

Ailemi seviyorum..

Babamın işine bağlılığı ve meslek olarak ta sürekli doğu görevlerinin olması nedeniyle aile deyince hep 3 kişi geliyordu benim aklıma annem abim ve ben,ne zaman ki babam emekli oldu o zaman gerçek bir aile olduk sanırım...

bütün çocukluk anılarımda anne baş roldedir,hem baba gibi otorite sahibi hem de anne...

sadece babamla daha fazla vakit geçirmek isterdim,tek yokluğunu hissettiğim kısım budur...

Anne-babadan çok akrabalarla büyüdüm diyebilirim ben.

Hala,enişte,babaanne,büyükanne,amca,kuzenler falan filan...Genelde kalabalık olduğu için öyle kavga mavga pek çıkmazdı herkes başka biriyle konuşma fırsatı bulduğundan ve kalabalık olduğu için de çok ilgilenmezdi insanlar birbirleriyle, sadece neşeli sohbet ortamı olurdu çok..Dışarıdaki gibi yani.

Ben de biçare tek başıma dolanırdım zıplardım ordan oraya insandan insana işte.Ama genelde güzel bir ortam vardı ,erkekler olmasa her gün altın günü gibi bir kalabalık. Şimdi biraz azaldık :))

Annem ve babam ben küçükken ayrılmışlardı 6 sene ayrı kaldılar ve sonra tekrar barıştılar. Bi kaç ay önce yine ayrıldılar çünkü babam kendimi bildim bileli eve doğru düzgün para getirmezdi. Ne benimle ilgilenirdi nede 9 yaşındaki kardeşimle. Kısacası pek parlak çocukluğum geçmedi. Şu an hala diğer arkadaşlarımın ailesine özeniyorum. Keşke benimde onlarınki gibi babam olsaydı diyorum. Şu an borç içindeyiz annemle ama yinede mutluyuz

Annem ile babam mutlu sanırdım hep taa ki kavgalarını duymaya başladığımda babam annemin kolunu kırmıştı annem gece beni uyutmazdı babam bir sey yapacak diye ama beni sevdiğini söylerdi hep babamın babamla ilgili pek anım yok ama onu başka cocukları sevince kıskanırdım ben 8 yaşındayken vefat etti annemle yaşadım bu zamana kadarda bir yanım babamı çok severken bir yanımda nefret ediyor anneme yaptıklarından.

sakin bir evde büyüdüm babam ve annem bana fazla ilgi gösteriyolardı hiç annemin babamın ben ders çalışmadığında ders çalış dediğini bilmem ya da odanı topla. Odam temiz ama dağınıktı annem dağınık sevdiğimi felan biliyodu yani kendi kararlarıma daima saygı duyulmuştur bide ben sakin bir çocuktum annemle babam bazen tartışırlardı ama ben sadece gülerdim hayla gülerim

Kardesim yok, ailemle pek vakit geciremedim ikiside calıstıgı icin sadece haftasonları eve gelirdim, liseyide yatılı bir okulda okudum. Babamla pek aram yoktu annem daha iyiydi bana karsı.

3 sene önce üniversite ıcın yanlarına geldim artık daha cok birlikteyiz.

Ben 2 yaşımdayken boşandılar. Annem bırakıp gitmiş. Babam çalıştığı için bakamamış beni babannem ve halama vermiş. Ben de halama anne diyerek büyümüşüm. Sonra babam evlendi falan. Öyle işte benimki de annesiz babasız.

Allaha şükür ailemde kavga gürültü de oldu, sevgi, şefkat de...

Herşeyi yaşadık , yaşıyoruz..

Hayatı öğrendim ilk önce evimde ailemde. Öğrenmeye de devam edeceğim ömrüm yettiğince...

Kalabalik buyuk ailede buyudum

Ne babamdan.ne annemden dayak yemedim hic hemde

Hep ilgiyle nazlanmalarla buyutuldum bazen hosuma gitmezdi ama

Kahkahaların duvarlarda yankılandığı,sevdiğini pek belli edemeyen ama hissttiren bir baba sevdiğini saklamayan bir anne,bir abi ve bir kardeşle küçük bir evde tek oda da büyüdüm.Ne zamanki daha büyük bir eve taşındık,büyüdük eski tadımız kalmadı.Kavga gürültü yok ama kardeşlerim de yok filan öyle birşey işte -.-

Biraz mutlu biraz hüzünlü büyüdüm. Çünkü babam yoktu :(

hepsi bir arada.

hangi ebeveyn kavga etmiyor ki? rüyalar aleminde yaşamayın yok öyle aileler.

gözlemsel kanepe tabanlı psikanaliz

içimden bir ses diyor ki uzak durmalısın :d:d

Öncelikle ben gerçekten çok güzel sevgi dolu bir ailede büyüdüm birbirini seven komik bir anne baba saygın eğitimli ve onlara benzediğim için kendimle gurur duyuyorum ben saygıyı her şeyi ailemden öğrendim iyi ki annem ve babam onlar olmuşlar ben onları bırakamam canım annem ve babam size hiç bir şey olmasın ponçiklerim🧡🧡

kimsenin kimseyle alakasının olmadıgı bir ailede büyüdüm.

ne gürültü patırtı ne sevgi sözcüklerinin havada ucustugu.

fazla huzurlu ve sessiz.

Annem, kardeşim ve ben içimizde hep bir burukluk olsa da mutluyduk hep. Kahkahalarımız eksik olmazdı hiç. Kendimize yetmeyi bildik.

Cocuklugumu cok güzel yasadım kahkahalarla dolu bir evde büyüdüm,hala da öyle çok şükür

bunların ortasıydı.ne çok çok ıyı nede çok çok kötü.ama çocukluğumu pek yaşayamadım dıyebılırım.

kavga, aşk, ihtiras, tutku, taşak geçiliyormuş hissi. hep de öyle büzülüp kalmıyorsun. duruma yabancı mısınız?

bir süre sonra siklemiyorsun.