Çok özgüvensiz ve korkak bir insanım kimseye haddini bildiremiyorum. İnthr etsem Allah gencim diye bağışlar mı?

Bugün üst üste kötü anlar yaşadım ve moralim feci bozuldu. Kendime çok kızgınım.
Eve varana kadar ağladım.
İyi bir aile ortaminda yasamadim surekli baski siddet goren bir ailede buyuyorum. Kendimi ifade edemiyorum.

1. si Ablamla bugün ilk olarak cocuk hastanesine gittim oglunu doktorun yanina goturdu benide bebeginin yanina birakti. Ben telefonumla oyalanirken sag tarafimdaki en bastaki koltukta bir kadin ve cocuklari oturuyordu onunda arabada bebegi vardi. Kizina isaret edip gel yanimdaki yere otur su arabayi da it otur dedi musade istemeden. Surekli gurultu yapiyordu cocuklari neyse en son 2 kucuk cocugu arabadaki kardeslerini uyandirip ciglik attilar ve yigenim irkildi bende off dedim perdeyi kaldirip cocugu kontrol ederken kadin bana ordan seslenip ablacim öyle nıç nıç yapıyorsunda burası devlet hastanesi özel degil rahatsiz olduysan oraya git dedi sustu ben basta algilayamadim en son dank etti bir sey diyemedim kitlendim sonra ordaki herkes bana bakti.

2. ise ablami ugurladiktan sonra otobuse bindim arkadaki stajer kizlar o gun hastanedeki olan biteni bas bas yuksek sesle konusup birbirlerine anlattilar neyse yanimda ki yasli amca kalkti o kizlardan biri oturdu erkek arkadaslariyla sakalasiyor bir oturup bir kalkip ikide bir bana carptilar otobuste kimse ses etmedi ben cok rahatsiz oldum ama ilk olaydan oturu zaten basim agriyordu ve hastaydim kendimi kotu hissediyordum kalkip da bir sey diyemedim hakkimi savunamadim.

Bilmiyorum niye böyleyim kendimden nefret ediyorum. Boşa bu dunyada yer kapladigimi dusunuyorum. Hic bir ise yaramiyorum.
Cok mutsuzum. Insanlar cok canimi sıkıyor.