Hastanede hemşirelik stajı yapan arkadaşımı gördüm. Bana kendimi çöp gibi hissettirdi. Nasıl kendimi toparlıyacam şimdi?

21 yaşındayım liseden sonra ne üniversite okuyabildim ne de işe girip çalışabildim. Eve hapsoldum. Evi çekip çevirdim. Hasta anneme baktım. Yeri geldi hem akrabalarimdan hem abim ve yengelerimden işe yaramaz basarisiz sınavı kazanamayan okumayan bir aptal, deli muamelesi gördüm. Sonra babamı kaybettim.1 yıl boyunca antidepresan kullanip iyice içime kapandım.
2-3 yıldır bir boşluk bir inziva dönemi geçirdim.
Tam psikolojik olarak kendime telkinler verip kendimi ayağa kaldirmak isterken bana okumak icin geç kaldin sana birini bulalim sevmesende bir yuvan olur babanda yok zaten annende ölür disarda kalirsin deyip üzerime geldiler.
Onları dinlemedim. Gittim borç yapıp 2 bin liraya kitap ve deneme aldım üst komşumdan interneti açması için yalvardım program hazirladım. Gözüm kararıyor sersemleşiyorum diye hastaneye de bugün gidip kan değerlerime baktirmak isterken kiz arkadasim (söz de) hemsirelik 3. sinif olmus hastanede staj gordugunu ogrendim tam gülümsedim merhaba dedim lafı dolastirip ne kazandin ne yapiyorsun dedikten sonra kendini övüp bana zavallıymışım gibi bakıp sanki yaşıt değilmişim gibi benden buyukmus gibi davranip omzuma dokunup cnmlı yapmacik kelimelerle konusup telefonumu veriyim ihtiyacin olursa yardim ederim demeye basladı. Bana kendimi kötü hissettirdi. Neden öyle yaptı bilmiyorum.
Çok zor zamanlar geçiriyorum. Her sey cok uzerime geliyor.
Ben 21 yasinda yeni bir sayfa acmak icin 22 yasinda universite hayatina atilmak 25-26 yaslarinda elime mesleğimi almaya geç mi kaldim ya? Ben çok mu yaşlıyım?
Neden herkes hayatı kacirmisim da kocaman kadin muamelesi yapiyor?
Kimsem yok yapayalnizim ya💔