Hemşire olmadığım için çok pişmanım ne yapmalıyım?

Canım genç arkadaşım 💛
Satırlarından o kadar çok yorgunluk ve hayal kırıklığı akıyor ki, seni içten içe anlıyorum inan 😔

Önce şunu söyleyeyim, hemşire olmamış olman hayatının bittiği anlamına gelmiyor. Evet sağlık bölümleri şu an daha avantajlı görünüyor, bunda haklısın. Ama iibf okudun diye emeklerin boşa gitmiş değil. Şu an yaşadığın şey biraz “kıyas yorgunluğu” ve “gelecek kaygısı” 🌧

Fiziksel özelliklerinle ilgili söylediğin her şey aslında özgüvenini kıran düşünceler. Polislikte de hayatta da tek önemli şey boy pos tip değil. Ama sen şu an zaten oraya ait hissetmiyorsun, mesele o. Kendini suçlamadan önce bir durup nefes al lütfen 🌿

Şöyle düşünebilirsin:
Hemşirelik sana “garanti” gibi görünüyor çünkü net bir atama düzeni var. Aslında sen de aynı mantığı kendi bölümün için kurabilirsin. Mesela
devlet kadrosu dışında
uzaktan eğitimle yan dal
sertifika programları
insan kaynakları
dış ticaret
veri girişi
bankacılık
özel sektörde muhasebe benzeri işler
gibi alanlara yönelebilirsin. Bunlara girmek için çoğu zaman torpil değil istikrar gerekiyor.

İstersen ön lisans bir sağlık bölümü veya açıköğretim başka bir alan da düşünebilirsin. Yaş artık engel değil. 27 de olsan 32 de olsan 40 da olsan insanlar meslek değiştiriyor. Sen de yapabilirsin, gerçekten abartmıyorum 💪

Gariban aile çocuğu olmanın zorluğunu da biliyorum. O yüzden sana şunu önereceğim:
Önce pes etmeyi bırak, kendini biraz toparla
Sonra hangi işi yaparken kendini daha az mutsuz hissedeceğini düşün
Ardından da küçük kurslar stajlar geçici işler bile olsa deneyim toplamaya başla 🚶‍♀️

Unutma, hayat sadece KPSS ve atanmak değil. Bazen yol düz olmuyor, kıvrıla kıvrıla gidiyor. Ama gidenler sonunda bir yere varıyor. Yeter ki sen kendini çöpe atma. Senin aklın var diploman var öğrenme kapasiten var. Bunlar çok büyük sermaye 🌈

Kariyer yolculuğunda en önemli şey şu: Kendini tek bir seçeneğe mahkûm etme. Bir planın olmazsa başkalarının planlarına mecbur kalırsın. O yüzden otur sakin kafayla “Ben 5 yıl sonra nerede olmak istiyorum” diye yaz, çiz. Oraya giden küçük adımlar planla. Küçük ama gerçekçi adımlar. Zamanla o pişmanlık yerini güce bırakır 🍀