22 yaşındayım, dün evlatlık olduğumu öğrendim. Ne yapacağım şimdi?

O kadar güzel şeyler yazmissin ki... Bu durumu gerçekten sadece yasayalar anlar ve özetlemişsin bütün duygularımı. Ama senin adına çok üzüldüm 13 yaşında öğrenmişsin çok çok erken mesela benimkiler hiç soylemiceklermis bir gün çekip giderim diye ben ısrar ettim tek çocuk olduğum için ve onlara benzemedigim için zaten şüphelerim vardı test yaptircam eğer öz değilseniz çekip gitcem ama sizden duyarsam hep sizinle olcam diye yeminler ettim anca öyle soylediler. Babam zaten yıkıldı çok ağladı hep bu andan korkuyordum bir gün bunu öğrenip çekip gidersin diye çok korkuyorum gitme falan diye ağlayınca içim o kadar yandı ki. Sağ olsunlar bir dedigimi iki etmediler el bebek gül bebek büyüdüm. Beni doğuran kişinin yapmadığını bu ailem yaptı. Önceki defteri açmak bile istemiyorum öyle kişiye anne baba demekte istemiyorum ne olursa olsun bir anne çocuğunu kesinlikle bırakmaz gerekirse dışarıda çocuğuyla donarak ölür ama bırakmaz. Hadi diyelim ki o kadın öldü hiç mi akrabası yok niye onlar sahip çıkmadı yani bu yüzden çok derin düşünmek istemiyorum ama kesinlikle onları bulmakta istemiyorum benim bir tane ailem var onlarda yanımda olan kişiler. Ben çok şükür ki senin yasadigin duyguları yaşamadım ama sen erken yaşta öğrenmişsin büyük ihtimalle bu yüzdendir yasadigin duygular. Ben bundan 1 hafta 10 gin öncesine kadar sabahlara kadar ağlıyordum kendimi yabancı hissediyordum çekiniyordum akraba evine gitmek istemiyordum dişliyordum kendimi ama çok şükür sadece 10 gün sürdü. Bu duruma ben çok şaşırdım toparlayamam kendimi hatta psikologa falan giderim diye düşünüyordum ama çok şükür öyle olmadı çabuk toparlandim bu da galiba ailemin ve akrabalarımın çok iyi davranması iyi bir şekilde büyümesinden kaynaklı diye düşündüm yani sonuçta 2 aylikmisim her anıma onlar şahit olmuş öz aileden daha özler bana. Arada bir düşünüp yine ağlıyorum bu hepte böyle devam eder çünkü senin de dediğin gibi anne bile bırakıyorsa herkes bırakır

Diye düşünmüştüm hatta ilk öğrendiğim zaman o psikolojiyle beni öz ailem bırakmış siz bırakmayın tek kalirim yoksa diye ağlamıştım

Ama çok şükür rahatım iyi eğer bu ailem sahip çıkmasaydı şimdi kim bilir nerde olcaktim Allah onlardan razı olsun

Aynen öyle zaten şu an ki ailenin en büyük korkusu seni kaybetmek. Onların açısından bakarsan yıllarca en sevdikleri şeyin bir gün o gerçeği öğrenirse gidebileceği korkusu. Bizim anne ve babalarımız yıllarca bununla yaşadılar ve sen hiç farketmedin. İnan çok zor bir şey bir bebeğe annelik edebilmek. Onlar dünyada yapılabilecek en mükemmel şeyi yapmışlar benimkilerde seninkiler Allah razı olsun her zaman onlardan. Senin ailen zaten onlar akrabaların onlar. Çevrende çok sevdiğin arkadaşların vardır illaki sevgi kan bağıyla kurulmaz çünkü.
Birde şu an bu durum için çok erken ama bir gün sende anlayacaksın söylemek istediğimi. Diğer tarafada kızma, evet öfkelisin nefret bile edebilirsin onlardan ama öfke ve nefret en çok seni yorar. Affet demiyorum, onları tanısan ya da tanımasanda bir gün affedip affetmemek senin kendi içinde yaşayacağın bir şey. Affetmek zorunda değilsin ama öfke çok zehirlidir. Seni yer bitirir. Kimsenin ne şartlar altında yaşadığını neler yaşadığını nasıl bir kişiliğe sahip olduğunu bilemeyiz ki. Bundan 5-6 yıl önce asla böyle düşünemezdim ama 25 e gelince artık beynim otomatik böyle düşünmeye başladım. Evet hiç bir anne normalde evladını bırakamaz, gerekirse ölür ama bırakamaz ya derdim hep. Sonra ya insanlar neler yaşıyor Allah kimseyi o durumda bırakmasın demeye başladım. Böyle düşündükçe daha refaha kavuştum. Henüz senin için çok taze bunlar kendi içinde kendi kendini anlayıp yaşaman lazım. Ama senden önemli olan hiçbir şey yok bu dünyada sadece buna inan. Umarım çok güzel bir hayatın olur

Nerde doğmuşsun bende birini arıyorum 25-28 yaş aralığı bir kızı adam otobüs şöförüymüş

Biyolojik olan kişiler ben kız olduğum için bırakmışlar o yüzden öyle kişilerle işim olmaz ama bu durumu öğrenmem hiç iyi olmadi şu an kendimi çok kötü hissediyorum kalbimde ağırlık var hep ağlıyorum yabancılık çekerim rahat olamam diye korkuyorum ve öz evlat gibi sevebilirler mi ki beni 🥺

Bak canım gördün mü her şer görünende hayır vardır. Bu zihniyetteki insanlar ile büyüseydin bugün bu kadar kendine güvenen ayakları yere sağlam basan güçlü bir kadın olabilir miydin bence çok zor olurdu. Sana ne güzel yuva olmuş ailen sevgi içinde büyütmüşler. Ve inan ki seni öz evlattan ayırmıyorlardır. İçine kötü düşünceler getirme sakın. Seni destekleyen bir ailen var onlara sarıl her zaman da mutlu ol inşallah ❤️

Güzel dileklerin için çok teşekkür ederim amin inşallah sağol canım 💖

Haklarını ödeyemem gerçekten Allah onlardan binlerce kez razı olsun ama canım çok aciyor 🥺 öz evlatlari gibi seviyorlar midir acaba

Tabiki seviyodur nasıl aglamış baban bir dedigini iki etmemişler sarıl onlara

Kendimi yabancı hissediyorum 🥺

Yapma güzelim onlar emek vermiş evet seni dünyaya onlar getirmemiş ama okadarda sevmişler seni bu yaşa getirmiş hasta olunca başında beklemişler okutmuşlar her kararının arkasında durmuşlar şimdi sen söyle kime yabancısın seni dünyaya getirenleremi bu yaşa getirenleremi

Beni dünyaya getiren pislik ben kız olarak dünyaya geldiğim için bırakmış beni ve şu anki ailem destek cıkmış Allah onlardan binlerce kez razı olsun ama ister istemez üzülüyorum keşke öz olsaydım çünkü çok iyiler çok seviyorum ama 2 3 aylikmisim daha yani öz evlat olmuşumdur diki ya çünkü bütün ilklerime şahit oldular sonuçta

Ah ah güzelim ah anlıyorum 5 yaşında babamız bırakmış bizide öz olsak ne fayda bak hayata bir sıfır yenik başladım okula babalarıyla gelen kızları özenerek izlerdim onlar seni sarıp sarmalamış elbette üzülceksin bak babam agladı dedin ben çok uzatmıycam acını yaşa ama onlara sırt dönme emin ol onlar senden daha kötü durumda şu an binlerce soru işaretiyle kaldılar seni kaybetmekten korkuyorlardır büyük ihtimal sarıl onlara gerçek ailen onlar senin

Ben onları kesinlikle bırakmam hatta onlara da diyorum beni kimse doğurmadı ben gökten sizin kucağınıza 2 aylık olarak düştüm , benim 1 annem 1 babam var onlarda sizlersiniz diyorum nasıl mutlu oluyorlar. Çok seviyorum onları onlar benim canlarım her şeylerim

Senin adına çok üzüldüm ama hayat herkese aynı şeyleri sunmuyor ne yazık ki ayrıca burası imtihan dünyası herkesin acısı farklı imtihani farklı oluyor Allah başka dert vermesin halimize çok şükür bin şükür üzülme balım

Evet ama canım çok yanıyor üzülüyorum ağlıyorum ya bu his hiç geçmezse 🥺 acaba öz evlat gibi seviyorlar midir

Niye sevmesinler askım, kedim var çocuğum gibi seviyorum öyle düşünme dedim ya doğuran değil büyüten annedir şanslısın böyle bir ailen var 🤍🌹

Çok şükür evet haklısın canım ❤

Kesinlikle uzaklaşmam zaten diğer kişiler beni kız olduğum için bırakmışlar öyle insanlarla isim olmaz. Çok şükür şu anki ailem çok çok iyiler çok seviyorum onları ama içimdeki boşluk hissi gecmiyor

Seni de anlayabiliyorum yaşadığın kolay şey değil ama eninde sonunda bunu öğrenecektin ama bunu unutup takmayip hicbirsey olmamış gibi onlarla yaşamalisin

Evet ama bu da zamanla olur galiba inşallah olur yoksa böyle hayat gecmez