Ailemin baskıcılığından sıkıldım?

25 yaşındayım, ama hala dışarı çıkarken şu saatte şurada ol diyorlar. Bir de ikidebir babamın hastalığını ön plana sürüp vicdan azabı çekmeme sebep oluyorlar. Acaba hiç dışarı çıkıp sevgilimle ya da arkadaşlarımla buluşmasam mı? Acaba çok sık mı dışarı çıkıyorum? Acaba dışarı çıktığımda kötü şeyler yapacaklarımı mı düşünüyorlar? Diye diye kafayı yicem. Annem; "bak kızım baban hasta bizlik bir sorun ama baban sen dışarı çıkınca endişeleniyor ikidebir merak edip soruyor" diyor bana. Ama mesleğe sıra geldi mi benim askerya da polis olmamı istiyorlar. Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu anlamadım gitti. Hayır ay da yılda bir sevgilimde kalayım diyorum ama izin vermezler diye lafını bile açamıyorum, sırf babamın aklına bir şey gelmesin diye. Hayatımı yaşayamıyorum resmen. E böyle de ne arkadaşlık ilişkilerimi, ne de sevgilimle olan ilişkimi yaşayabiliyorum. Ya bir kere bile konsere gittiğimi hatırlamam şu yaşıma kadar. İlk okul da mezuniyet töreni varken ben gidemedim diye içimde ukde kalmıştır hep. Bütün arkadaşlarım güzel elbiseler giyip giderken güzelce fotoğraflar çekilirken ben hep geri planda kaldım ailem sayesinde. Ayrı eve çıkayım diyorum ama hayalden ibaret. İzin vermezler. Bir de öyle dinlerine düşkünler ki aman aman, deseniz peygamber çocukları. Ben müslüman da değilim onların sayesinde çocukluğumdan beri hep bir tesettür baskısı, okuldan alıp kuran kursuna yatılı olarak vermeleri vs. Liseyi bunun için sonradan açıktan bitirdim. Şu hayatta bir gencin en güzel dönemleri olan liseyi ben yaşayamadım yaa! Nasıl değişirler inanın bilmiyorum, benden bu kadar.