Bu hayatı artık sevemiyorum, ne yapacağım?

Bunu geçici bir şey sanmayın. Ben uzun zamandır böyleyim sürekli ağlıyorum mutluluklarım kısa sürüyor hiçbir şey istediğim gibi gitmiyor. Sevgilim ya da kocam yok belki olsaydı şu durumdan biraz kurtulabilirdim ama kimsenin beni seveleceğine de inanmıyorum sadece hayal kuruyorum. Çevremdeki insanlar hep sahte, içten pazarlıklı sinsi insanlar psikolojik yıkım yaşamamın sebebi onlar. Ailem desen onlar beni zaten hiç sevmedi şu anki durumum onların umrunda bile değil onların tek umursadıkları şey para ve ablam. Ben onların geri planda akademik anlamda pek başarılı olamayan ve ablasının aksine asosyal sayabilecek "psikolojik sorunlu" olan kız çocuğuyum. Ben gerçekten bıktım bu hayat artık boş geliyor tutunacak bir dalım yok. Ne beni seven bir ailem, ne beni destekleyecek arkadaşlarım, ne de bana aşkını verebilecek bir adam yok bunları geçtim kariyerim yok param bile yok. Ben bu hayatı nasıl sevebilirim ki? Bana bir yol gösterin ben gerçekten sınıra geldim.
Bu hayatı artık sevemiyorum, ne yapacağım?
Cevapla