Çok yalnız ve mutsuzum?

30 yaşında ortalama tipte biriyim. Ne çok güzel ne de çirkin. Ama bakımlıyım ve iyi bir işim var. Erkek arkadaşım vardı ama dünyanın en pasif ve sünepe insanı. İki senedir birlikteyiz onun da yaşı gelmiş ama ne bir evlilik teklifi ne bir atilim. Zaten dışarı çıkıp bir kahve içmek için bile ben ona teklifte bulunuyorum, daha bir gün gel şuraya gidelim demedi. Ancak telefonda konuşalım mesajlasalim ben onu şunu yap bunu yap böyle ol diye darlamayim o zaman yeterli. Eğlenme dinlenme işlerini arkadaslariyla yapar hep. Bana gelince de hep mutsuzdur yorgundur enerjisizdir işi çok yorucudur. Oturur evinde bilgisayar oyunu oynar. Başka da bir halt bilmez. Ben evlenmek için laf sokmadim imada bulunmadim istedim ki bari onu kendisi yapsın. Ama olmadı. Sorsan en çok o seviyor en çok o aşık ben başına buyruğum ben önem vermiyorum Ayrıldim kendisinden, ayrılırken de altta kalmamak için "zaten seninle evlenmek de istemiyorum gerek yok ilişkinin uzamasına" dedim.

Onun dışında tüm arkadaşlarım bir düzen kurdular. Yillik izne çıktım tek bir kişi arayıp görüşelim bir şeyler yapalım demiyor. İki tane arkadaşım var ama hep benim talebimle buluşuyoruz. Mesela iki haftadır görüşelim demedim kimseye onlar da bana demedi:) bu hep böyleydi zaten.

Kendime hobi bulayim dedim spor yapıyorum ama hiçbir şey mutlu etmiyor. Artık kimseyi görmek istemiyorum. Evde ses bile duymak istemiyorum. Sürekli bir yerlerim ağrıyor basım dönüyor hastanede de bir şey çıkmıyor. Para da olsa bu değersizlik hissi yalnızlık çok zor. Beni kendisinden bile cok seven biriyle evlenmek bir düzen sahibi olmayi çok isterdim. Şu an evden işe işten eve sürünen mutsuz bir insan oldum. Yakında gençlik de gidecek elden, annemi babamı belki kaybedecegim o zaman dünyada kimsem kalmamış olacak. Aslında hep böyleydi ben değiştirmeye çalıştıkca daha da beter hale geliyor. Bazen ölmek istiyorum