Aileni depresyonda olduğuna inandırmak yatağın altındaki canavarlara inandırmaktan daha zor haksız mıyım?

Evde resmen fazlalık olduğumu hissediyorum her davranışıma takıyorlar laf söylüyorlar durmadan eleştiriyorlar resmen ruh emicilerle aynı evdeyim ve bu durumdan çok usandım elimde olsa bi an durmam. Çekip gideceğim günleri bekliyorum. Sanki evdeki tek sorun benmişim gibi hissediyorum...
Şu güzel anların keyfini bile çıkaramıyorum onları duymamak için elimden geleni yapıyorum ama savaşmaktan yoruldum artık sinirlerim dayanmıyor benim gibi aşırı sakin, sabırlı birini bile sürekli öfke patlaması yaşayan birine dönüştürdüler.
Yalnız kaldığım zamanlar kendimi aşırı rahatlamış, daha özgür daha pozitif hissediyorum, sinirlerim yatışıyor.