Saf sevgiye muhtaç oldum ne yapmalıyım?

Ben üniversitede okuyan 24 yaşında genç bir kızım ve derslerimde oldukça başarılıyım, azimliyim, hırslıyım ama şöyle bir sorunum var ki bunları insanlar zevk alarak yaptığımı düşünüyor. Okuldan ve okul kavramından hayatım boyunca nefret ettim ve hâlâ da ediyorum fakat yapmak zorundayım çünkü yapmazsam ve başarısız olursam adı altında kaygı bozukluğu yaşıyorum ve ister istemez kendimi derslere çalışmaya zorluyorum. Arkadaşlar o kadar yoruldum ve bıktım ki sanki canım bu bedenden çıkmak özgür olmak istiyor ama ben onu zorla tutuyormuşum gibi çünkü hayatımdan zevk almıyorum, alamıyorum maalesef. 24 saat başarılı olmak üzerine hayatımı öyle bir konumlandırdım ki hiç kimseye vakit ayıramadığım için herkes beni terk etti ama ben şimdi anlıyorum ki artık sadece mutlu olmak ve sevilmek istiyorum. Allah kahretsin çok başarılı oldum ama hiçbir zaman yüzüm gülmedi, hâlâ da bi çamurun içinde debeleniyormuşum gibi bir bataklığın içindeymişim gibi hissediyorum arkadaşlar boğuluyorum sanki bazen yaşamak bile ağır geliyor uyanmak istemiyorum. Kimse beni sevmediği için ve insan yerine koymadığı için kafama başarılı olmayı koymuştum ama bu sefer başarsam da ben mutlu olamadım. Gerçekten saf sevgiye o kadar aç kalmışım ki bir arkadaşımın bana göstereceği sevgiye şefkate veya merhamete siz ne derseniz işte ona muhtaç kaldım ki sanki ancak ruhum öyle kendine gelebilecek. İnsanlar yalnızım sevgilim yok diye yakınıyor ama benim bana sevgi gösterip beni ben olduğum için sevecek bir dostum bile yok ne yapmalıyım bilmiyorum...