Gençliğini hiç yaşayamamış bir insan hayatta çok şey mi kaybetmiştir?

Maalesef benim gençliğim hep eve kapalı geçti evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum çıksam da ya camiye gidiyorum ya da çok önemli bir şey olması gerek ayda yılda bir çıkıyorum dışarda durmuyorum vakit geçirmiyorum bir yere gitsem hemen eve geri dönüyorum mesela en son seçimde oy kullanmak için dışarı çıktım zaten okul yakın hemen gittim geldim dışarı duramadım o zamandan beri hiç dışarı çıkmıyorum haftaya oy kullanmak için bir daha sabah erkenden gider hemen geri eve dönerim dışarda duramam dışarda durmak istesemde başaramıyorum temiz havada yürümek güneşten yararlanmak ağaçları çiçekleri izlemek isterdim buma ihtiyacım var ama olmuyor ömrüm evde geçip gidiyor gençliğime dair yaşanmış bir güzel günüm bile olmadı

Dışarı çıkabilsem gençliğimi neden eve kapalı yaşayım neden istemeyerek evde duruyum neden senelerce evde sıkılarak bunalarak yaşayım pencereden dışarı bakıp bakıp insanlara imreniyim yapamadıklarım için üzülüyüm? Gençliğimi tamamen eve kapalı geçirdim o dışarı çıktıklarım gezmek eğlenmek dışarıda vakit geçirmek için değildi kav haftadır camiye bile gidemiyorum ya markete bile gidemiyorum dışardan korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum hiçbir şey düzelmiyor hep geri en başa dönüyorum en güzel yaşlarım böyle geçti gitti bu hayatta beni kimse anlamadı anlamıyor da maalesef

Dışarı falan çıkmıyorum camiye ramazanda gitmiştim sonra gitmedjm geri eski halime döndüm gidemedim birtek oy kullanmaya gittim başka hiçbir yere gitmedim onlar dışarı çıkmak bile sayılmaz çünkü camide okulda eve çok yakın dışarda durmuyorum ki oy kullanmaya gittim dışarda durmadım hızlıca geri eve döndüm olmuyor başaramıyorum dışarda duramıyorum insanlardan kaçıyorum gençliğimi eve kapalı yaşadım hayatım evden ibaret dediğim gibi beni kimse anlamıyor ailem bile ben artık sevgiyi saygıyı geçtim sadece birilerinin beni anlamasını istiyorum

Amin sağ ol dua ediyorum zaten ama artık hayattan beklentilerim azalmaya başladı sanki hayattan iyice bezmiş gibiyim

Umutsuz inançsız değilim orada sorun yok ama insan hayata bir kere geliyor bir kere genç oluyor insanın en güzel yaşlarını hiçbir şey yaşayamadan geçirmesi büyük bir eksiklik gibi bu dünyadaki güzel şeylerden mahrum kalmak büyük bir kayıp gibi geliyor mesela yaşıtlarım neler yaşadı neler gördü mutlu oldular hayatlarını gençliklerini az çok yaşadılar gezdiler eğlendiler işe girdiler çalıştılar birikim yaptılar evlendiler bunlar insanın hayatına anlam katan şeyler ama bende hiçbiri olmadı herşeyden mahrum kaldım eksik yaşadım hayatı bu durumda bunalımdan çıkamıyorum kendimi hep bir çıkmazda gibi hissediyorum yıllar böyle geçti gitti 10 15 20 sene önce de aynıydım hâlâ aynıyım hiçbir anım yok hiçbir yaşanmışlık yok hatırlayacağım 1 güzel günüm bile yok

Ben böyle olumlu şeyler çok düşündüm güzel hayaller kurdum gençliğim boyunca hep bekledim güzel şeyler olsun diye ama olmadı düşündüklerim olmadı hayallerim gerçekleşmedi herkes basit görüyor durumumu bana hiç basit gelmiyor ben senelerce ağlayarak üzülerek yaşadım ben çocukluğumdan beri aynıyım çocukken düşünüyorum büyüyünce her şey düzelir diye ama daha da beter oldu hiçbir şey yaşayamadan ölüp gideceğim bunun umutsuzlukla falan da alakası yok bu benim gerçeğim bazı şeyler istesemde değişmiyor belki de hiç değişmeyecek bu hayattan elenmiş gibiyim içinde bulunduğum durum tam olarak bir çaresizlik ve bunu hiç kimse anlamadı anlamıyor

Zaten güzel şeylerin olacağı varsa olur o kapı her zaman açık ama demek istediğim şey farklı bu yüzden beni kimse anlamadı anlamıyor diyorumya zaten

Umutlu olsamda hayatımda hiçbir şey değişmiyor hep aynıyım gençliğimi hep eve kapalı yaşadım gençliğime dair yaşadığım bir güzel günüm bile olmadı