Benimde özgür hayat yaşamaya hakkım yok mu?

Nerden mi biliyorum? Çevren, çevrem, çevremiz bunlarla dolu çünkü. Özenilecek bi hayat yaşamıyor "özendiğin" kişiler. Bunu anlaman gerekiyor sadece. Yok illa ben birinci tekil şahıstan tecrübe edeceğim dersen, buyur, hayat senin.

Tabi ki, seve seve cevaplayacağım ben de. İnanmayanlar muhteşem bir hayat mı yaşıyor öncelikle? Hahah, kimden duydun bunu? İnanmayan birisi mi söyledi, yoksa sadece dışardan öyle göründüğü için mi öyle sanıyorsun? Ben bi kere "bu dünyada sıkıntı öbür hayat rahat" gibi bir cümle kurmadım yukarda, girmedim bile buna. Ahiret hayatını kıyaslamaya gerek yok. Sadece dünyadaki zevk meselesinden bahsettim, inanan birisi için dünya hayatı da daha zevkli aslında. Bunu inanmayıp yeni müslüman olan bi kişiyle tanışırsan ancak anlayabilirsin. İnanmayan kişi bütün gücüyle dünya hayatına çalışsa dahi bi mümin kadar zevk alamayacak hiçbir zaman. İstediğin kadar kabul etme ya da düşünme, ama senin kafanda bir yerlerde İslamdan gelen pek çok düşünce var. Ahiretin varlığını biliyorsun, ölünce yok olmayacağına inancın var bi kere. Bu yokluk olayı yüzünden ne insanlar kafayı yiyor biliyor musun? Yeni müslüman birinin dediği ilk şeylerden biridir, "ben yok olmayacakmışım". İntihar eşiklerinde gezerken bu düşünce insanın hayatına anlam verir. Senin gördüğün ünlüler vs çok parası olduğu ve herkes onu sevdiği için falan iyi bir hayat yaşıyor gibi görünüyor sadece. Birçoğunun psikolojik hastalıkları var. Başlarına kötü bi şey gelmemesi ayakta tutuyor onları. Kötü bi olay yaşadıklarında yaptıkları şey gülüp oynamak mı sanıyorsun? Yapabilecekleri en en harika hissettirecek şey alkol almak uyuşturucu kullanmak olur böyle bir insan için. Ünlülerin kaçının bu tarz başımlı olduğunu düşünürsen anlayacaksın. Başka yapabileceği bi şey yok çünkü. Senin gibi, bu Allahtan geliyor diyemez. Topuğuna diken batsa günahı silinen bi insanla bu durumu psikolojik olarak kıyaslanamaz bile. En fazla ölürüm diyemez. Tanıdığı, sevdiği, ve şu an hayatta olmayan kişiler için bi sevinç hissedemez.

Sen kendin günahkar olup cehenneme gideceğini düşünsen bile vefat eden tanıdıklarının mesut olduğunu, olma ihtimali en azından seni büyük sıkıntıdan kurtarıyor. Onlarınsa ruhları boğuluyor, sarhoş olma çabaları da bunun için. Kafa rahatlatmak, sıkıntılarını bi an olsa unutmak için bağımlı oluyor insanlar. Şunu düzelteyim bu arada, ”bakıyorsun inanmayanlara, ne güzel hayat yaşıyorlar" dediğin kısımda inanmayanlardan bahsetmiyorsun. O insanların birçoğu inanıyor, ahirete de, Allah'a da inanıyorlar. Farklı dinden olmaları bu gerçeği değiştirmez. İnsan diğer türlü hiçbir şeyden zevk alamaz çünkü, Allah bu şekilde yaratmış insanı. En inanmıyorum diyenin bile inandığı bir şeyler var. Sadece, bu işin sonunun nası biteceğini düşünmüyor. Çoğunda bi şekilde cennete gireriz kafası mevcut. Bu yüzden mutlular. Ya da cehennemden yeterince korkmamaktan kaynaklanan, yanarız bir şey olmaz kafası.
-Ölünce yok olacaksın.
+Hayır Allah var, yok olmayacağım.
-O zaman namaz kıl, emrettiklerini yap.
+O merhametli, affeder.
Bilmem anlatabildim mi? Senin inanmayıp mutlu olduğunu sandıklarının biçoğu böyle bi diyalog içerisinde, kalanları da kendisini gerçekten iyi kandırmış durumda. Yine de iki taraf da biraz ciddi bi imtihan yaşadığında intihar meyilli her zaman. Şu anda rahat gözükmelerinden rahat olduklarını zannetme, alakaları bile yok.

Tabi ki cevap bu kadarla sınırlı değil. Allah merhametli diyoruz değil mi? Eğer inanmayanlar çok kötü bir hayat yaşasa, zaten ahirette saadet yüzü göremeyecekler, bu merhametsizce olur. O yüzden Allah onların dünyada zahiren iyi bi hayat yaşamalarına izin veriyor. İki dünyaları da acı dolu olmasın diye. Bazen sıkıntılarını unutmalarına izin veriyor ki kafayı yemesinler. İnananlar içinse ahiret hayatı sırf saadet. Tabi bu saadetin dereceleri var. Ve elbette her inanan tam Allah'ın rızasına uygun hayat yaşamıyor. Ayette de denildiği gibi, zerre miktar hayır şer karşılık göreceği için, işlediği günah elbette cezasız kalmayacak. Ama bunu kafir gibi ahirette değil dünyada ve kabirde çekecek. Böylece zahiren tatsız bi hayatı olacak. Halbuki, çektiği her sıkıntıda ne kadar günahının affolduğunu görse, bilse, hastalığından bile lezzet alacak. Artı olarak, sıkıntı çeken peygamberleri düşünelim mesela. Dünyada en çok sıkıntı çeken insanlardan birisi belki de Hz. Eyyub aleyhisselam. Günahkar olduğu için mi? Hayır, ismet sıfatı var günahsız. Allah ona o sıkıntıyı vererek, onun o sıkıntıya sabretmesiyle Allah katındaki mertebesinin yükselmesi mevzusu söz konusu. Şuna emin ol, ahirette, kimse dünyada çektiği sıkıntıdan pişman olmayacak. Hiç kimse. Ama dünyadaki lezzetli ve zevkli anları eğer helal dairesinde değilse ve gafletle yaşanmışsa sırf acı verecek, ve bunlardan da pişman olmayan kimse olmayacak. Bu kadar kesin ve net bir konuda inananla inanmayanın hayatını karşılaştırmanın mantıklı bi tarafı yok.

Ayette denildiği gibi, kimseye taşıyabileceğinden fazla yük taşıtılmıyor. İntihar falan hikaye. Dayanamamasının sebebi yükün fazla olması değil imanın olmaması. Durum kısaca bu. Ama tabi ki bu kadar gafletle dolu bi ortamda bunu fark etmek ve hatırlamak kolay değil, haklısın. Bu yüzden imtihan dünyası zaten. Ve en zorlu zamanı yaşıyoruz. Bu yüzden mükafatı da en fazla olan zaman bu zaman, yani ahir zaman. Allahın farzını yerine getirmek hiç bu kadar zor olmamış, haram kıldığı şeyi yapmak da hiç bu kadar kolay olmamıştı. Aklıma şu an bu kadar geliyor, arada birkaç söyleyeceğim şeyi unuttum ama yapacak bir şey yok.