Benim yaşamaya hakkım yok mu?

Şizoaffektif (şizofreni ve bipolar) hastasıyım. Engelli raporum var. 32 yaşımdayım. 18 yaşımda liseyi bitirdiğimden beri işsizim. Sadece 6 gün sigorta primim var. Yani sadece 6 gün çalıştım. 18 yaşımdan beri ne okuyorum ne de çalışıyorum. Hastalığım yüzümden eve kapalı yaşıyorum. Çok beceriksiz bir insanım. Davranışlarım otizme dönük; herkesin becerdiği şeyleri asla beceremem. Örneğin araba sürmek, yüzmek, sınav kazanmak ve ticaret yapmak gibi. Ama kimsenin anlamadığı çok karışık bir şeyden anlayabiliyorum. Sadece tek bir konudan anlayabiliyorum, onu da çok iyi anlıyorum. Kafamın tek bastığı şey kitaplarla ilgili olan tarih, felsefe ve sosyolojik şeyler. Onun dışında hiçbir şeyi anlayamıyorum. Annem kısmi felç hastası, evde ona bakıyorum. Her Allah'ın günü eve kapalı yaşıyorum. Ailem ölünce ortada kalacağım ve kimsem olmayacak. Daha bir işim bile yok bu yaşıma rağmen. Devlet bizim gibi engelli hastalara da bakmıyor. Bir işte çalışsam o işten de anlamıyorum ve beceremiyorum. Gelecekte ne yapacağım bilmiyorum. Muhtemelen sokakta kalacağım ve ilaçlarımın ve sağlık sigortamın ücretini bile karşılayamayacağım.

Benim yaşamaya hakkım yok mu?
Cevapla