İyi bir insan olmanın, iyilik yapmanın sınırı olmalı mı?

İyi ve kötü insan bir yanılgıdır. Doğu felsefelerinde bahsedildiği gibi her iyilikte bir miktar kötülük olabileceği gibi her kötülükte de bir miktar iyilik varoluyor olabilir. Felsefeyle çokça ilgilenen bir toplum olamasakta bizden öncekiler de bu değişmez kuralı önceden beri deneyimlediğinden "iyilikten maraz doğar" genellemesini kendinden sonrakilere aktarabilmiş.

Bu nedenle insan iyi olmaya çalışmamalı, adil olmaya çalışmalı. Karşımızda ki insan, durum ya da eylem nasıl davranmamızı hakkediyorsa onu sunmalı insan. Çünkü bir şamar yediği için diğer yanağını da uzatmak ve iyi insan kavramına sığınmaya çalışmak ahmaklıktır, yaşama aykırıdır. Bir insan emeği hakkediyorsa bunu ona adil olmaktan ötürü sunmalı kişi ya da bir insan en ufak faydayı bile hakketmiyorsa adil davranmanın gereğinden ötürü bunu ona sunmamalı, bunu ona sunmadığı içinde "iyi insan olamadığı" kaygısı da gütmemeli.

Bu dengeyi tutturamayıp sırf iyi olabilme adına safça emek verenler yüzünden kötüye hizmet eden insanların sayısı ve yarattığı olaylar daha fazla.