Kendine yalandan bir hayat kurmak?

Lütfen çok uzun demeden okuyun. Çünkü belki de bir insanın hayatını değiştireceksiniz. Hayatımın liseye kadar olan dönemine kadar her şey yolundaydı. Hep başarılı biri oldum, yüzüm güzeldi. Liseden sonra bazı cilt problemlerim yüzünden yüzümde belirgin değişiklikler oldu. Sınıftakiler hatta bazı hocalar bile bu durumla alaycı alaycı konuşmaya başaladılar. Dışa dönük olan ben içine kapanmaya ve gerekmedikçe kimseyle konuşmamaya insanlarla göz teması kuramamaya başladım. Sunum yapacağımız zaman kekeleyip kalakalıyordum öylece. Hoca senden hiç bir şey olmaz doğru dürüst konuşamıyorsun bile dedi. Çok üzüldüm, özgüvenim kırıldı. Ders notlarım düştü. Üniyi kazanamadım. Lisede 4 kişilik bir arkadaş grubum vardı seviyordum da onları ama sonra hoşuma gitmeyen şeyler oldu. İçlerinden biri bir de sen tıpa gidemiyormuşsun ben kazanıyormuşum dedi ne kadar çok o bölümü istediğim halde. Hiç beklemezdim ondan. Eğer kazanamazsam iletişimi keseceğim dedim kendime çünkü bunu kaldıramazdım. Dediği oldu. O yıl kazanamadım. Sonuçlar açıklanacağında bana mesaj atmış ama cevap vermedim çünkü gururum incinmişti, söylediği söz aklıma geldi onu haklı çıkarmış olmak istemedim. Onlardan başka çevrem yoktu yalnız kaldım ama ertesi yıl kazandım. Şimdi ünideyim ama yine kimseyle konuşmuyorum. İnsanlara karşı soğuk ve mesafeliyim. Gün içinde birkaç kısa geçiştirici cümle dışında laf etmiyorum. İnsanlara inancım kırıldı. Yüzüm biraz düzeldi ama geçmişte olan durumlar aklıma geliyor yine aynı şeyleri duymaktan korkuyorum. Bir de ders çalışmaktan başka bir şey yapamadım. Hiç bir yerlere oturup bir şeyler yemedim. Sosyal aktivitelere katılmadım, dizi film izlemedim çünkü ailemin durumu iyi değildi. Lisede bu durumla da alay etmişlerdi. Ben de bu yüzden hep çok çalıştım. Kendime hiç bir şey katamadım. O yüzden insanlarla konuşacak bir şey bulamayacağımı düşünüp konuşmaktan kaçıyorum bu durum ortaya çıkmasın diye. Konuşmalar hep mesafeli ve yüzeysel kalıyor. Sanki okuldakilerle olmaktan mutlu değilmişim gibi davranıyorum. Arkadaşlarım varmış gibi bir izlenim yaratıyorum onlara. Hatta sevgilim olduğu yalanını bile uydurdum çünkü sınıftan birileri aman kim onunla olmak istesin gibi bir konuşma yapıyordu ben de geçmişte yaşadığım acı tecrübeler sonucu yanlış da olsa kendimi koruma altına almak için uydurdum ne varsa. Aslında gerçekleri değil gerçek olmasını istediklerimi söyledim onlara. Boşluktayım ve ne yapacağımı bilmiyorum. Hiç arkadaşım yok 4 yıldır ailem dışında kimseyle konuşmuyorum. Ailem de ben tam bir şey diyecekken dinlemiyorlar, işim var diyip geçiyorlar. Konuşmayı unutacağım yakında. Bu durumdan nasıl kurtulurum lütfen tavsiye verin ama kırıcı olmayın lütfen..