Ailemi sevmiyorum diye suclu hissetmeli miyim?

Çekirdek ailemi sevmiyorum. Evet yedirdi, icirdiler, okula gonderdiler tum ihtiyaclarimi karsiladilar ama manevi olarak hicbir sey vermediler. Dogru duzgun aile ortamimiz huzurumuz yok, aile sicakligini bilmem, annemle babam birbirinden nefret eder.

Hayatim boyunca hep aralarinda kaldim, onlari yatistirmaya çalışan taraf ben oldum. Kucukken parka gidelim derdim. Anneme soylerdim baban gotursun derdi, babama söylerdim annen gotursun derdi. Sonra ufak bir tartisma çıkardı 2 dk gotursen ne oluyor diye. Sonuc olarak parka gitmek bile istemez olmustum ve sonuc olarak gitmezdim de kalırdı. Boyle basit bir seyde bile anlasamiyorlardi.

Hastaligimda bile yalvar yakar giderdim. Annem her seyini ben mi yapmak zorundayim, orada babanda var. Hem ben seni para olmadan, taksi olmadan nasıl hastaneye gotureyim derdi.

Hasta hasta babama gider ben hastayim falan derdim. Ikisi de zar zor ikna olup kendimi hastaneye goturmeyi başarırdım. Ergenligimde ise artik ayri odalarda konusmaz oldular zaten. Küs ikisi de, hala oyleler.

Birlikte avmye gitmisligimiz yok, sinemaya gitmisligimiz yok. Ailecek bugüne kadar yaptigimiz hicbir sey yok. Hep ayri ayri.

Yasim 21 surekli evdeki seyleri ayarlayan organize eden benim. Basit bir market alışverişine gidilecek onu bile ayarlayan benim. Babamdan para alinacak, annem ikna edilecekte markete gidilecek. Bunlari bile ben yapiyorum. O kadar yoruldum ki.

Bu durumlarin psikolojime etkileri de var. Özguvensizim en basta. Kaygiliyim. Kucuk yasta anne babamin mimiklerinden ne oldugunu, ne bittigini anlamaya calistim hep. O yuzden ister istemez bir savunma mekanizmam olustu.

O yuzden mesela bugun disardaki cogu insanin duygularini mimiklerinden cozebiliyorum. Ve daha benim bilmedigim, adini koyamadigim neler var kimbilir. Daha da detayi uzatmayayim. Ailemi sevmiyorum ve bazen bundan dolayi vicdan azabi duyuyorum ama bilemiyorum.