Ailemi sevmezsem nankör mü oluyorum?

asla sevemiyorum ve ilk fırsatta yanlarinda gitmek istiyorum bazidi gunaha giriyorsun diyor bazidida nankörsün ama sevemiyorum işte. aldigim nefese kadar "öyle mi alinir" diyorlar bıktım ve olmuyor bizzat abim gozumun icine bakarak "bu hayat senin degil, kalk evi supur" dedi. hâlâ bizi neden sevmiyorsun cok nankorsun diyorlar+ terbiyesizmisimde o da tartisma esnasinda onlara cevap verdigim icin olsa gerek.

bana diyorlar ki " biz seni bugunler icin buyuttuk kalk su isi yap kalk yemek yap " - vesaire - . ama bunu ben sevmedim bu sorumlulukları siz aldiniz yapmak zorunda degilim diyorum ders calismam gerek diyorum saygisiz oluyorum. haksiz miyim yani?
cocuk yapmadan once bunu dusunmus olmalilardi, ileride bu cocuklar buyunce onlara bakabilir miyim diye , sorumluluklarını alabilirmiyim diye falan yani cunku ben dogmadan once bana dört kisiye yemek hazirlicaksin, temizlik yapıcaksin denilmedi bunlar annemin sorumluluguyken hepsini bana yukluyor.

sürekli olarakta biri gelse de seni versek diyor (yas 18 oldu yeni bu ay). hatta dugunde biri beni sormustu gecen eve gelip sanada müşteri çıktı dedi? mal miyim yoksa hayvan miyim, müşteri ne Allah askina. bunu kendisine soyledim yine terbiyesiz oldum. okumak istiyorum (psikoloji) babam niye sayisal secmedin diyor, annem kuzenimde psikoloji okudu simdi evinde kocasini bekliyor çalismiypr diyor, ablam kazanabileceksin sanki diyip dalga geciyor, abilerim evlen kurtul diyor. HAKSİZ MİYİM CİDDEN YAZARKEN YİNE SİNİR OLDUM.
Ailemi sevmezsem nankör mü oluyorum?
Cevapla