Anne sevgisi görmemek?

evlat ayrımının dibine kadar yapıldığı bir evde büyüyorum. annem benden hep nefret etti kardeşimi gözünün nuru yaptı. benden ne kadar nefret ettiğini hep yüzüme haykırdı ölmem için dualar etti. kendini öldür zaten 2 ay ağlar unuturum dedi. arkadaşım yok olanlar iyi gün dostu en son ne zaman biri beni aradı halimi nasıl olduğumu sordu hatırlamıyorum bile. Her şeyi içime atarım daha 16 yasimda dünya cehennem oldu bana. anne sevgisi görmedim aynı evdeyiz yıllardır sarılmadım opmedim, bana kızım yavrum evladım demedi hiç doya doya öpüp sarılmadı. bana o kadar çok haksızlık yaptı ki hiç birini hak etmedim bir kere bile özür dilemedi benden. kardeşimi en ufak tartismada özür hediyelerine bogarken ben hep izledim. kendimi öldürmeyi düşünmeye başladım ölsem arkamda kimi bırakmış olucam ki zaten belki çok sevdiğim annemi sevindirmis olurum bir nebze, istediğini vermiş olurum. yazacak kimsem olmadığı için buraya yazmak istedim içimdekileri daha yazardım ama usendim. bunu okuyanlar umarım hem sevip hemde sevildiğiniz mükemmel bir hayatınız olur benim yerime de sevilirsiniz bol bol. iyi geceler..