Anneyi içten sevememek?

Öncelikle merhabalar, benim sorum acaba aranızdan annesi ile hiç anlaşamayan ve içten saf bir sevgi duyamayan var mı? Çünkü bende durum böyle gibi. Benim annem dışarıya göründüğü ile aileye göründüğü farklı olan bir kadın bence. Yani siz görseniz komik ideal biri zannedebilirsiniz ama bence bizlere karşı biraz daha farklı. Ben annem ile anlaşamıyorum ve çok kolay birbirimiz ile atisabiliyoruz. Ben zamanında kendisinden bana "nefret ediyorum bu çocuktan" , afedersiniz "a... k... çocuğu" tarzı laflar işittim. Ve etraftakilere kıyas ile bence ben iyi bir evlat olduğumu düşünüyorum. 21 yaşıma gireceğim hayatımda bir kere bile ne sigara nede alkol vb. kullanmadım. Ama büyüdüğüm evde hiç bir zaman huzurlu hissedemedim. Babam ise sinir hastası bir insan yani iyi bir insan ama kesinlikle öfke kontrolü diye bir şey yok. Babamdan da zamanında "hiç arkadaşın yok mu" veya bir sey demememe rağmen durduk yere defol git gibi laflar işittim. Ama sorsan çok iyi ebeveynler. Ben özellikle son zamanlarda çok içime kapandım ve artik kimse ile konusasim yok. Son zamanlarda ayri eve çıkmayı düşünüyorum çünkü bir tek ailemden uzak olduğum zaman gerçekten huzurlu ve mutlu hissediyorum. Ailemden bunlari işitmiş olmak gerçekten çok üzüyor beni çünkü ben diğer çocuklar gibi ailesinden sürekli bir şeyler isteyen biride değilim. Bir telefonu giderse 10 sene bile kullanırım. Ehliyet aldığımda diğer çocuklara anne babaları araba alırken maddi durumumuzu zora sokmamak adına araba istemedim. Ama yinede ailem ile hiç anlaşamıyorum ve bana kullandıkları kozda genellikle yediğin önünde yemediğin arkanda gibi şeyler oysa ben ilkokuldan ortaokula kadar koltukta uyumuş ve tek bir kere ağzını açmamış birisiyim. Hatta bir keresinde annem benim ayağımdan için "sakat mi bu?" tarzında bir şey söylemişti ve bende o gece ağlamıştım. Ben psikolojik sorunlarimin çoğunun ailemden kaynaklandığını düşünüyorum. Sizce de ayri eve çıkmalı mıyım ve aranizdan ailesine karşı içten sıcaklık duyamayanlar var mı?