Anne sevgisi görmeyen birisi sevgiye çok mu aç kalmıştır?

Öyle bir kız olarak yazıyorum.
Anne sevgisini tatmadiysaniz ne oldugunu da bilmezsiniz, yasadiginiz eksikliklerin nereden kaynaklandigini da bilmezsiniz. Hayat çok zor gelir, daima yalniz hissedersiniz. Sevgiye her seyden cok deger verirsiniz, aileden, paradan vs.
İşın kotusu cevrenizdeki insanlarin da sizin gibi oldugu yanilgisina kapilirsiniz. Ta ki gunun birinde sevdiginiz insanin, cok yakin arkadaslarinin annelerinin onlara olan zaaflarını fark edene kadar. Hele ki sevdiginiz kisinin annesi ogluyla sizin aranizda daima ayrimcilik yapiyorsa... Dersiniz ki aynı benim gibi kimsesiz, anne sevgisi gormemis biriyle evlenecegim, oyle insanlarla arkadas olacagim. Ve zaten siz isteseniz de istemeseniz de içinizin isindigi insanların daima anne veya baba sevgisi gormemis insanlar oldugunu ogrenirsiniz sonradan. Onlarla on numara anlaşırsiniz. Aranizda gizli bir bağ oluşur.
Onun haricinde her zorlugu tek basiniza yasamaya, guclu olmaya alismissinizdir. Olgun olmayan insanlarla anlasamazsiniz. En ufak seyi dert edinenler size tuhaf gelir. Yuzunuzde daima gulumseme olur, insanlar deli oldugunuzu dusunurler. Ama bilirsiniz ki düşseniz kendiniz kendinizi tutacaksini, bu yuzden toplum icinde dusmeye gerek yoktur.
Sevgi kavrami sizin icin daima farklidir. Herkese guvenemezsiniz, guvendiginizde de bir gun terk edilirseniz cok agır atlatirsiniz. Cunku birini sevdiginizde ona her seyiniz gozuyle bakarsiniz aile sevgisi gormediginiz icin. Ama o insan size sadece olsa da olur olmasa da, benim zaten basimda bir ailem var gozuyle bakar. Yani siz basli basina bir dunyasinizdir hele bir kiz cocuguysaniz.. Evlenmek icin degil, para kazanmak icin degil, bunlar icin yasamazsiniz. bunlar sizin umrunuzda olmaz, sizi heyecanlandirmaz. Gunun birinde kendiniz gibi olanı bulmak icin yasarsiniz. Cunku bu cok zordur.

Evet. Ben hiç görmedim. Tam sevgiye muhtaç olduğum çocukluk çağımda o yoktu. Liseye geçtim yoktu. Üniversiteyi bitirdim yine yoktu. Sevgi alamadığım için anneden babada aradım sevgiyi. Ama o sevgisini daima benden 3 yaş küçük kız kardeşime verdi. O da sevmedi. Doğal olarak bu beni insanlara karşı güvensiz biri yaptı. Sanırım bu yüzdrn hırçınım da. Kolay kolay sevemem de kimseyi. Ki kardeşini bile sevmiyorum hatta öyle ki nefret bile ediyorum. Sanırım anne sevgisi yoksa insan nefretle dolu oluyor.

Hayat boyu sevgiye muhtaç olarak yaşayacak insanlar olurlar
kaldı ki sevgisiz büyümüş olmaları kendi suçları da değildir. çalışan bir anne babaya sahipse mesela bir insan, sevgisiz büyümesi kaçınılmazdır. anne baba yorgun argın akşam eve gelip gazetesini açıp anlattıklarınızı o gazetenin arkasından dinliyorsa, yorgun olduğu için kucağına alıp sarılmıyorsa size sevgi vermedikleri söylenebilir. içinde çok büyük bir evlat sevgisi olsa da fark etmez. sonra bu kişi hayat boyu kendisine sarılıp sevgiyi, güveni hissettirecek birini arar durur.
bulursa ne ala, bulamazsa mutsuz olur. bulur da kaybederse daha beter dibi görür.
sevildiğine de bir türlü inanmaz aslında. sevilmeye alışık değildir çünkü.
her türlü psikiyatrik hastalığın, kişilik bozukluğunun temelinde yatar sevgisiz büyümek

Anne sevgisi görmeyen biri sevgi görmek isteyip başkalarından bekleyecek ve sevgildiğini sanacak. Ve bunun sonunda mutsuzluk, umutsuzluk olabilir. Yanlış yolada düşebilir. Hiç bir insanın psikolojisi aynı değildir. Bence zihin ve psikoloji parmak izi gibidir. Herkesin ayrı ve özeldir. O yüzden değişebilir :)

Ne anne sevgisi gördüm ne baba sevgisi, bu yüzden sanırım sevgiye inanıyordum ama ilk terk edilisimde anladım ki sevgi denen birşey yok öz annen sana sevgi vermezken başkasından istemek ne kadar mantıklı? Bu yüzden sevgi falan kimseden beklemiyorum, ancak kendimden ödün veririm ama sevgi beklemem.

Annem, anneannemi 10 yaşında iken kaybetmiş. Teyzem de 8 yaşındaymış. Dedem ikinci evliliğini yapmış ve annem de teyzem de evden kurtulmak için erkenden evlenmişler. Şimdi ikisine de bakıyorum da, her ne kadar anneannemin varlığını arasalar da hayatlarına iki güçlü kadın olarak devam ediyorlar. Evliliklerinde mutlular. Evlatları yanı başında.
Ne kadar zor olsa da, her daim güçlü olmak ve hayata sıkı sıkı tutunmak gerekiyor.

Anne sevgisi bu dünyadaki en önemli değerlerden biri bir yani hep yarımdır anne sevgisi almayan birisinin

Anne baba sevgisi görmemiş bir insani kimse doyuramaz sokak kedisi gibi kimden ilgi görse sırnaşır

Elbette aç kalmıştır ve aile sevgisi almasında problem yaşayan insanların, sevme şekillerinde de bir gariplik olduğuna inanıyorum. Allah kimseyi annesiz babasız bırakmasın 🌼

Evet. Kesinlikle öyle hayatına girdiğiniz kişi öyle biriyse buna çok ihtimam göstermelisiniz, duygusal olur, kollanmaya ihtiyaç duyar onun herşeyi olmalısınız.

Evet aile sevgisi çimento gibi birleştirici bir etki sağlar, az gören ya da hiç göremeyen biraz zorlanır

Sevgiye demeyelim, anne sevgisine.
Anne sevgisi çok farklı birşey çünkü.

Kişiden kişiye göre değişir, şahsen hem anne hem babasız kaldım bırakın sevgi göstermelerini ama sevgisiz büyümedim şükür.🙏🏻

Evet tek anne değil. Anne/Baba sevgisi görmeyen insan genelde başkalarında arıyor sevgiyi, mutluluğu.