Insan bir yaştan sonra hiç bir yere sığamıyor neden?

25 yaşındayım taravma dolu çocukluğum geçti huzursuz bi aile döven erkek kardeş bağıran can yakıcı sozler söyleyen bir baba.. hiç sevilmdim ben saçım oksanmadi onu birak babamla iletişim bile kuramadım birini sevdim çok sevdim olmadı oda ayrılırken hakaretler küfürler dusmanimmis gibi davranildi bana kimseyle de uğraşmam kendi halimde biriyim sadece evlenmek istedim çok istedim size normal ama bana göre iyi bir erkekle başka eve taşınmak bu dünya da cenneti yaşamak mucizeisydi görücü taliplerim çıktı olmadı şu an hayatımda kimse yok. Evdeyim babamla erkek kardeşim sürekli evde biraz teyzeme geldim kaçmak için ama sığıntı gibiyim yetmiyor sığamıyorum kötü hissediyorum yuvanı kurup herkese kapılarını kapasaydın kinsey muhtaç olmayaktin diyorum ölmeyi düşünüyorum sürekli ne yapmalıyım?

Insan bir yaştan sonra hiç bir yere sığamıyor neden?
Cevapla