Gerçekten apartmandan nefrettt ediyorum?

ben bir dönem yalnız yaşadım ailemden uzakta işte o zaman apartmanda yaşıyordum apartman 8 daire idi , doğup büyüdüğüm evde müstakil büyük bahçeli yemyeşil bir ev işte ordan apartmana geçince bocalamıştım hiç alışık değildim

üst kat komşum kocasıyla hergün kavga ediyordu ve çoğu zaman çocukları kavga ediyordu sesi benim daireye geliyordu kavga hiç eksik olmazdı merdivenlerden bile inerken kavga ediyorlardı

ergen bi çocukları vardı müziği son ses açardı bazen delirirdim

apartman hayatı gerçekten çok zor mesela merdivenlerde komşularımla karşılaşırdım hiç selamlaşmak bile istemezdim bi teyze vardı en üstte bi onu seviyordum

mesela bizim evde gecenin 3’ünde bile çamaşır makinesi çalıştırabilirdim süpürge açabilirdim istediğim gibi kahkahalar atabilirdim kimseyle muhatap olmak zorunda değildim ama apartmana geçtiğimde bunların hepsine dikkat etmek zorundaydım

neyse eve döndüğümde her yeri öpecektim evimin sanki kafesimden bırakılmış bir kuş gibi hissettim eve döndüğümde 3 yıl sonra