Yaşamaya hakkım varken neden ölmeye hakkım yok?

Hayatım hiç kötü değil hatta belki yerimde olmak isteyen bir çok insan vardır ama ben bu yönleri göremiyorum. Dışarıdan bakıldığında çok guzel gibi görünüyor ama aslında değilim özsevgi ozsaygi yok bende. Mesela kötü hissetmemek için açıdan kaçıyorum. Tepkilerim oturmamış gibi annem beni el bebek gül bebek büyüttü babam da öyle. Ama bu iyi bir şey değilmiş işte acıya dayanıksız hale geliyorsun. Sığ bi insan oluyorsun hedefin hayallerin olmuyor tek derdin amacın ilgi görmek sevilmek oluyor. Keske diğer insanlar gibi umut dolu olabilsem sabırlı olabilsem ama olmuyor. 2 li ilişkilerim berbat arkadaslarimla sorun yaşıyorum. Erkekler bana gıcık oluyor dikkate bile alınmıyorum sanırım yalnız öleceğim. Aşağılık kompleksim var. hani ne yaparsam yapayım içim hiç rahat değil. Hep bi iç huzursuzluk hakim. Ne için devam etmem gerektiğini bilmiyorum bile intihar günah olmasa çoktan etmiştim böyle bi insan olmaktansa olmamak daha iyi. Arkamdan ağlamaları aglamamalari gram umurumda değil sadece anneme babama ve en yakın arkadaşıma kıyamam. Onları yapayalnız bırakamam.