Çocukluğunda hayat sana nasıl geliyordu?

Çocukluğumda hayat bana hiç karmaşık gelmiyordu. Basit geliyordu. Pek bir şey düşünmem gerekmiyordu. Daha mutluydum sanki. Artık her şey çok karmaşık geliyor. Her şey çok komplike geliyor. Her şeyi zoraki olarak düşünüyorum. Varoluşsal sancılar çekiyorum. Mutluluk çok nadiren hissettiğim bir şey haline geldi. Genelde ya mutsuzum ya da hissiz haldeyim. Basit ve küçük şeylerle mutlu olmaya çalışmanın etkisi 1 dakika bile sürmüyor. Beni mutlu edebilecek büyük bir olay da yok. Ancak ne olur? Mutsuzluğa huzursuzluğa gerginliğe sebep olan bir olayı atlatırsın, çözüme kavuşturursun. Ondan sonra eski rutinine dönersin ve rahatlarsın. Bu anormal bir mutluluk olur. Belki 1-2 gün sürer. Görüldüğü üzere rahatlamanın verdiği mutluluğu yaşamak için bile önce mutsuz olmak gerekiyor. İşte çocukken böyle komplike şeyler yoktu.

Hiç izlemedim benim çocukluğumda pokemon vardı ayı yogi vardı şirinler vardı jetgiller vardı tom ve jerry vardı ben10 nedir bunların yanında cacık olmaz