Hayatimi mahfetmeye calisan bir anne?

Ben 23 yasindayim ve kucuklugumden beri annem tarafindan hic sevilmedim ben ne kadar cirpinsamda hep onun yaninda olmaya calissamda o hep babama olan sinirini benden cikardi. Disariya ciktigimizda veya birileri bize geldiginde nezaman biri bana iltifat etse herzaman “bu guzel degil evdeki kizim daha guzel” (ablam ilk evliliginden yani babalarimiz ayri) insanlar nekadar akilli oldugumu soylediginde her zaman surat asiyor “yok hepsi akilli diyor” ama benim ve kardeslerim arasinda daglar kadar fark var.. herzaman cok hirsli oldum kucuk yasta cok sey basardim ve annem hic bir zaman insanlarin beni ovmesini sevmedi.. ben artik insanlar bana guzel dediginde bile inanmiyordum ve arkadaslarim beni bi kenara cekip konustu benim icin endiselendikleri icin.. yillardir piskolojim cok bozuldu ve annemle ablamin bana yaptiklari yuzunden panik atak bile oldum.. surekli allaha sigindim ve hep benim hayatimda daha olumlu seyler oldu onlarinkiyse hep kotuye gitti.. ben artik nisnalandim ve evlilik yoluna ciktim. Tabi annem ablam degilde ben evleniyorum diye cok sinirlendi ve bana gorucu bile gelindiginde oturup butun gun ablami ovdu onlara.. insanlarda bir tuaf oldu tabi. Insanlara karsi surekli beni kotu gostermeye calisiyo ve evde bana “seni sevmiyorum, ablani seviyorum o guzel ve mutlu olmayi o hakkediyo” Ablam bi kere nisanlima canimli cicimli konusuyoken “askim” dedi ve bende bundan huzursuz oldum diye surekli “ablani kiskaniysun senden guzel diye” diyo annem ve ablam. Ben dogal olarak evlendikden sonra ailemden uzak durmak istiyorum ve o yuzden nisanlimi aileme cok sokmiyorum cunku surekli nisanliligimi maffetmekle tehdit ediyolar beni her firsatta.. Sonrada nisanlim niye gelmiyor diye sinirleniyo annem. Ben evlendigimde uzak olmak istiyorum cunku artik gercekten tahammul edemiyorum ama nisanliminda beni degersiz gormesinden cok korkiyorum… ne yapmam gerek?