Babamı bir türlü sevip kabullenemiyorum?

Çocukluktan beri çok yakın bir baba kız ilişkimiz yoktur. Son birkaç senedir eskiye nazaran biraz daha düzgün diyebileceğim şekilde iletişim kurmaya başladık. Bana bir zararı olmadı ortalama bir Türk aile babası işte. Eskiden bu durumu çocukluğuma ergenliğime veriyordum ama büyüdükçe bunun böyle olmadığını gördüm. Sebepsiz bir şekilde babamla aynı ortamda bile bulunmak istemiyorum soru soruyor cevap vermek istemiyorum içimden bir şeyler beni o kadar itiyor ki ondan engel olamıyorum. Bir iki cümle bile konuşsak içime öküz oturuyor sanki. Kardeşime anlattığımda abla abartma ne babalar var babama şükret diyor ama bu benim içimden gelen bir şey bilinçli olarak ona cephe almıyorum ki. Üzerine düşündükce delirecek gibi oluyorum insan babasını neden sevemez bilmiyorum.