Her konuda heyecan yaptığım için çevremde bir tane arkadaşım yok?

öncelikle gerçekten iyi bir okuyucu ve empatik yaklaşıma sahip ve yardımseversen yaz lütfen bu konuda derdimi anlatacak başka platform bulamadım.

Şu ana kadar ne yaptıysam heyecanımı yenemedim, küçüklükten beri dışlanırdım arkadaşsızdım ama o zamanlar hatayı kendimde değil dışarda arardım üzerine gitmezdim. Üniversitede gerçekten arkadaşlarım oldu o zaman heyecan yapmazdım, yapsam dahi beni sevmişlerdi sonra benim yüzümden arkalarını döndüler bana üstelik neden bilmiyorum (sevgilimi affettim onları haklı çıkardım diye ama konumuz o değil). Her neyse günümüze gelelim sosyalliğin full olduğu herkesin birbirini tanıdığı, sosyal olmanın zorunlu olduğu bir işteyim “çağrı merkezi” kendi işimi güzel yapıyorum ancak arkadaşlarım ile konuşurken heyecan yapıyorum ama öyle böyle değil, bilmiyorum onlardan farklı olduğumu düşünüp onlarla konuşup kaynaşma fikri beni heyecanlandırıyor mu bilmiyorum ama ben artık heyecanımı atmak istiyorum çünkü canım durumuna düşürüyor beni. Kimse beni ciddiye almıyor ve arkadaşlık etmiyor ben son derece iyi nazik eğlenceli olsamda bu yansımıyor. canım sanıyor da olabilir ona göre muamele de görüyor olabilirim ki öyleyse bu çok acı. Ne yaparım da heyecanımı atabilirim bazen konuşurken kekeliyor konuşmam bozuluyor daha da komik duruma düşüyorum. çabalıyorum olmuyor lütfen beni anlayan biri bana tavsiye yazsın