Ailemden utanıyorum. Vicdanım rahatsız. Ama istemesem de soğuyorum. Bakış açımı değiştirebilir miyim?

Annem 15-16 Temmuz'da markete koşup ihtilâl varmış diyerek stok yiyecek almıştı, herkes de bakıp gülmüştü. Paso Cübbeli Ahmet paylaşımları yapıyor. Biraz utanıyorum. Hiç çalışmayan ve hepimizi sürekli döven babamdan zamaninda, ona muhtaç olmadığı halde boşanmadı. Şimdi de acıyor ve şizofren abime bakıyor diye boşanmıyor. Ev eşyalarına düşkünlüğünden ve abimin nazına yenik düştüğünden aşırı fakirlikten kurtulamıyorlar. 3 yıldır yalnızca 1 kez 1 günlüğüne gördüm. Cok iletişim çabasında değilim. Mesaj atıp sitem ediyor ama çok yanıt vermiyorum. Bizim için ne kadar çok çalıştığını ve nasıl kıyamadığını unutamıyor, bu meseleleri ilişkimize karıştırmak istemiyorum ama istemesem de biraz soguyorum. Ne zaman başima bir şey gelse beni çok zayif gördüğünden herkes "kendini ezdirme" derken o, "Sakın cevap verme, seni döverler seni ezerler" diyerek beni aşağıya çekiyor. Kendimi kimsesiz hissediyorum.