O kadar bunaldim ki sadece içimi dökmek istedim?

Evliyim eşimin işi dolayisiya aileme uzak şehir disinda yaşiyorum. Ailevi sorunlarimiz ben kucuklugimden beri bitmedi. Annemle babam ben çok kucukken ayrildilar 3 kardeşim var biri annemin ikinci evliliginden. Annem her zaman en kucuk kardeşime ayricalikli davrandi hep bize karşi onu farkli tuttu. Evde hicbir zaman hizurumuz olmazdi annem hep sinirli biriydi. Ikinci evliliginde cok kavga ettiler bizi hic dusunmezdi hep birbirlerine girerlerdi bizde okula gider ağlardik sonra ondanda ayrildi. Hayatina zaman zaman başkalari girdi onlarin peşinde hep zaman harcadi bizi hep ihmal ederdi bagirirdi. Umursamazdi telefon elinden dusmezdi evde hep aglardik. Gercekten psikolojim bozuk büyüdüm. Hep evden kurtulmak icin dua ederdim cok sukurki beni seven sevdigim biriyle evlendim. Şimdi geride kardeslerim kaldilar evde huzur yok annem hepsine kredi cektirdi kendine is yeri açti. Kardeşlerime hic huzur vermiyor hep ofkeli. Evdeisteği hic bitmiyor. Istedigi olmasa kufur eder telefon zaten elinden düşmez. Babam bize oturdugumuz evi almişti annem onu kendi uzerine aldirdi kucucuk kavgada kardeşlerime defolun gidin diyor. Bugun kardeşlerim arasinda kavga cikmiş orada oturmuş onlari izleyip gülüyormuş. Demem o ki bize hiç annelik yapmadi. Geride 3 kardeşim var ortada aile yok. kardeşlerim diyor ki abla bizi kimden isteyecekler bizim dugunumuz falan olmayacak mi diyor. Ortada aile namına bisey yok. Ben Şu an hamileyim dogumuma az kaldi bunlari dusunmekten biktim. Neden yazdinjz derseniz sadece içimi dökmek istedim. Sizce boyle bir anneye nasil saygi sevgi verilir