Sadece içimi döktüm?

Bu yazacaklarıma bi tepki vermeniz ya da yardımcı olmanız için değil sadece ailemin görmeyeceği bi yerde içimi dökmek istiyorum çünkü anlatacak ya da dertleşeceğim birisi yok artık kendi kendime konuşmaktan kafayı yiycektim o yüzden yazmak istedim buraya. Sevilmeyen bi çocuğum. Ha varlığım ha yokluğum. 18 yaşındayım ve bu yaşıma kadar hiçbir şekilde aile sevgisi görmedim özellikle anne sevgisi en hasret olduğum sevgi. Annemin beni sevme şekli şiddet ve küfürden ibaret. Bazı insanları o kadar kıskanıyorum o kadar imreniyorum ki canımı verirdim ya sevgi görmek için. Açık açıkta belirtti seni hiç istemedim özellikle kız olmanı hiç istemedim ama yapacak bişey yok oldun dedi. Alsan alınmaz satsan satılmaz gibi şeyler de söyleniyor. Erkek arkadaşımın olması hayatımın hatası. Bi erkekle konuşmam beni bitirir. Ama ben şu yaşıma kadar annemden görmediğim sevgiyi sevgilimden görmüştüm. Ona da engel oldular hiç yemediğim kadar dayak yedim. Aç bırakıldım çünkü her hareketime laf edildi. Yemek yesem Çok yaşa denildi boğazında kalsın denildi. Yatsam orsb dedi gülsem yine orsb dedi. Babam varken bunları diyemiyo çünkü babam engel olur babam beni seviyo en azından hani gelip sarılmaz öpmez ama sevdiğini bilirim evlat sonuçta. Çoğu annemle kavgamda hep yanımda oldu anneme kızdı ama babam gidince annem yine bana kızdı babanla aramı bozdun diye. Yani kısacası benim nefes almam annem için bi dert. Bazen keşke büyümeseydim diyorum. Küçüklük fotoğraflarıma bakınca çok mutlu duruyorum annemin elini tutmuşum, annem bana gülmüş falan. O kadar içim ısınıyor ki o fotoğraflara. Şimdi hiç öpmez sarılmaz güzel kelime kullanmaz. Ailece toplanıldığında fotoğraf çekilinir ya o zaman tek bana sarılıyor elini belime koyuyo. O an hiç bitmesin istiyorum. Orda yıllarca fotoğraf çekinmek için durabilirim. Sırf bana sarılsın diye.. Tek hayalim ilerde bi kızımın olması. Çok yalnız biriyim hatta yalnızlık demeyim yalnızlık bi tercih sonuçta ben TEK BAŞIMAYIM.