Her sene daha mı kötüye gidiyoruz?

Bir iki yıl önceki fotoğraflarıma baktım. mutluymusum. gozlerimin içi gülüyormus. enerjik pratik sevgi dolu sakin bir yapım vardı. sanki artık yitiriyorum bu duygularımı. gecim derdi ödemeler sağlık sorunları. hepsi bir yandan geliyor. istemedigim bir işte çalışıyorum. canım çıkıyor aldığım üç kuruş zaten. bana bile bişey kalmıyor. ne kadar şanslı değil mi kendine ait evi arabası olanlar ailesi yanında ve destek olanlar. arkadasima bakıyorum ailesi ev aldı destek oldular araba da aldılar. yeme içmeyi annesi hallediyor. tek giderleri elektrik su. ev almak istesen kaç yüz bin olmuş ödemeye ömrün yetmez, araba da aynı. calis çalış bir karış. iste bu yaşta nerelere dalıyorsun bu kadar diyorlar.22 yaşındayım cekmedigim cidden kalmadı. yasitlarim giyinip süslenip arkadaşlariyla alışveriş yapıyor bir kafede buluşup birşeyler yiyip içiyorlar ben çalışıyorum. cunku çalışmam gerek. adalet bu mu. keske en azından sadece bir sene gün yüzü görseydim en azından biraz da olsa gezdim tozdum derdim