Ailem boşanıyor babamın bana zarar vermesinden korkuyorum annem ise beni istemiyor ne yapmalıyım?

Annem ve babam uzun süredir boşanmayı düşünüyorlar. Yaklaşık 6 senedir böyle. Uzun zamandır mesele erteleniyor ve durum o kadar uzadı ki artık her akşam yemeğinde bu sebepten bir kavga gürültü kopuyor. Babam aralarının düzelmesi için psikolojik yardım almış ve ilaçlar kullanmış. Annemi ve beni köpek yerine koyuyor. Annem babamı seviyor fakat artık babama da bana da dayanamıyor. Boşandıkları zaman işini ve evini bırakıp memleketine gitmeyi planlıyor. Babam ise velayetimi alırsa anneme olan sinirini benden çıkaracak. Annemde kalmak istiyorum fakat arkadaşlarımı, okulumu bırakmak istemiyorum. Annem zaten beni istemiyor. Annemin mutluluğu için boşanmalarını istiyorum ve anneme bunu açıkladım. Kendisi de babamın böyle davranmasından rahatsız fakat ben konusunu açtığım zaman benim üzerime yürüyor ve beni babama bırakmakla tehtit ediyor. Sonuç olarak o kadar çıkmazdayım ki artık intiharı bile düşünür oldum. Böyle yaşamak istemiyorum. Kendime zarar verdiğim için ailem beni canavar olarak görmeye başladı ve bu yüzden beni ciddiye bile almıyorlar. Ne zaman araları bozulsa ikisi de beni suçluyor ve bana cephe alıyorlar. Sonuç olarak yine araları düzeliyor ve bana yükleniyorlar. Yaşım daha çok küçük. Büyük ihtimalle hepinizden daha küçüğüm. Bu yüzden bana hak tanımıyorlar. Kanunlara göre kendi kararlarımı verebilecek bir olgunluktayım fakat aile içerisinde hiç söz hakkım yok. Robot gibi yaşamak zorundayım. Annem veya babam kalbimi kırıp gereksiz sebeplerden beni üzerse gelip bana para verirler veya eskiden istediğim bir eşya satın alırlar. Böylece mutlu olacağımı sanıyorlar fakat onlar böyle yaptıkları zaman kendimi iğrenç değersiz hissediyorum. Artık o kadar bunaldım ki insanlarla iletişim bile kuramaz hale geldim. Kimseyle konuşmak istemiyorum, insanlarla nasıl konuşmam gerektiğini bilmiyorum. Senelerce dış görünüşüm olsun, derslerimin iyi olmasından ötürü olsun zorbalığa uğradım ve bu zorbalıklar fiziksel şiddetle birleşince ailem bile duruma çözüm aramak yerine bana neden onlara karşılık vermiyorsun diyerek dayak attılar. Konuşabileceğim kimsem uzun süredir yok. Psikolojik destek almak istediğimi aileme söylediğimde sorunu kendin yarattın kendin düzelt diyorlar. Annem her babamla arası açıldığında sen olmasaydın her şey daha iyi/kolay olurdu diyor. Kendimi güçsüz hissediyorum. Kafamı dağıtmak için sevdiğim yayıncıları izleyip kendi kendime gülüyorum zaman geçirmeye çalışıyorum fakat ailen ders başarımı önemsedikleri için teknolojik aletleri kısıtladılar. Onların kararsızlıkları ve davranışları sebebiyle içimden ders çalışmak da geçmiyor ve ders çalışmadığım için kısıtlanıyorum. Kısıtlandığımda mutlu olamıyorum ve garip bir döngüye giriyorum. Aileme iyi bir evlat olmak için ne yapabilirim? Defalarca onlarla konuşmayı denedim ama beni ciddiye almadılar. Arık kendime bir çözüm yolu bulamıyorum. Tek yapabildiğim boşanmalarını ve annemde kalmayı dilemek. Aslında yazdıklarımı anlatacak kimsem olmadığı için buraya yazdım. Lütfen çözüm bulun. Nasıl yapabilirim?