Evde esir gibiyim. Hiç bir şey bana ait değil. Nasıl kendi ayaklarımın üstünde durabilirim?

21 Yaşındayım. Bu zamana kadar bir üniversite yazıp, bu ailemin evinden gitmek istedim. Ama; bu canım düşünceli halim yüzünden, daha çok maddi sıkıntıya sokarım diye uzağa yazmadım. Yakınlarda tutmadı. Zaten paniğim. Her geçen yıl, daha da batırdım. Bu yıl doğru düzgün derste çalışamadım.

5 ay önce falan bıraktım işi, 6 ay falan çalışmıştım markette. Kavga edecek vakit bulamıyordu benimle.

Şimdi evdeyim ya. Her şeyim batıyor. Artık dayanamıyorum. Bir şey yapmasam faydasız. Yapsam becerememis. Bir şey sorsam her şey soruyor, bı halt yaptığı yok diyor.

Bakın az önce oldu. Yemek yapacağım, birazdan geçeceğim, tarif bakıyorum diyorum. Ben anandan istedim. Senden değil. Yapmayacagim diyorsun, basit bir tavuk yapacaksın diye bir ton laf söylüyor. Bağırdım çağırdım. Kapandım odama.

Bu evde hiç bir şey bana ait değil. Resmen evde parazit gibiyim. Gerçekten artık bıkmış durumdayım. İş arıyorum, bulamıyorum. Artık yeter yani. Cevap vermemek için elimden geleni yapıyorum ama veremeden edemiyorum. Ne yapsam fayda etmiyor.

Ben nasıl kendi ayaklarımın üstünde duracağım?

Çok çaresizim.