Ne yapabilirim, sorunum ne?

Sorun ne bilmiyorum ama çok üzülüyorum içten içe. Ortamlarda, arkadaş gruplarında hep terapist, anne görevini üstelenen arkadaşlar olur ya ben işte o arkadaşım. Biri en küçük sorununda bile bana koşar, saatlerce anlatsa dinlerim. Hiç kimse benim üzüleceğime inanmıyor gerçekten. Geçen bir arkadaşım hayat sana güzel ya keşke senin kadar hayat coşkum olsaydı diyor. Diğerine şarkı atmıştım duygusal, sen duygusal şeyler dinlermiydin ya diyor. Tamam böyle olmak benim seçimim, ben zaten kendimi açamıyorum. Kimsenin bana en ufak şey için bile acımasını istemiyorum. Ailede de hep bir köşede kendi ağlayıp kendini susturan çocuktum. Ama insan arasıra istiyor birine sorunlarını anlatmak öylesine. Birine bir şey anlatınca benden kaçıcağını düşünüyorum. İçimde hep” anlatma ya, şimdi senden bıkıcak” duygusu var. Bir arkadaşım var ona arasıra bir şeyler anlatıyorum ama o da gidicek duygusu var içimde. Ne yapabilirim bunun için?