Bir insanı nasıl affedebilirim? Gerçekten yardımınız lazım?

Direk olayı anlatıyorum. Ben üniversiteye gitmiştim ve 1 hafta sonra yapamayacağımı anlayıp kaydımı dondurmuştum. Sonra eve geldim ve halamın annemle konuştuğunu duydum. Telefonda devamlı olarak benim yapamayacağımı, onun Almanya'da olan kardeşi Almancayı öğrenemediyse benim hiç öğrenemeyeceğimi söylüyordu. Bu arada Almanca mütercim ve tercümanlık bölümündeydim. Neyse işte ben üniversitedeyken de aynı şekilde söylüyormuş hep. Hatta gitmeden önce başlamış söylemeye. Benim bunlardan haberim yoktu eve gelince öğrendim. Annem kendisini fazla savunabilen insan değil o yüzden pek bir şey diyememiş. Halamın öyle söylemesini dinlemiş ve dinledikten sonra hep kendisini üzmüş. Benim kaydımı dondurmam onu daha da üzmüştü. Ben kaydımı dondurduğum ilk gün kuzenime söylemiştim kaydımı dondurduğumu ve kendisi hemen ailesine iletmiş. Bilmiyordum ona anlattığım her şeyi ailesinin hemen öğrendiğini. Kendisine baya güveniyordum ve hiçbir şekilde kötülük yapacağı aklıma bile gelmezdi. Eşcinsel olduğumu bile söylemiş. Hiç düşünmemiş ailem öğrenirse intihar etme olasılığımı. Neyse ki ailem bilmiyor. Neyse işte ben de yalan söylemek istedim. Kayıt dondurmamın olmadığını ve tekrardan üniversiteye gideceğim yalanını. Aslında hiçbir şekilde büyük bir yalan değil. Kendileriyle "neden böyle diyorsun" diye konuşmadım zaten. Bunun sebebi daha öncesinde başka bir konu üzerinden de aynı şeyi yapmıştı halam. Yani kendisi akıllanmıyordu ve en mantıklı çözüm bu yalanı söylemekti. Neyse 1-2 hafta kafamız rahattı ondan sonra halam annemi aramaya başladı. Ben hiç konuşmadığım halde arkadan telefona benim sesimin gittiğini iddia etti. Her aramasında benim sesimin olduğunu söyledi ve annem en sonunda benim evde olduğumu ve bunu kimseye söylememesini istemiş. Ah saf annem. Arkamda söylemiş zaten bunu ben de onların evde olduğumu bildiklerini bilmiyorum. Biraz daha zaman geçti. Kuzenimle konuşmaya ihtiyacım vardı. Hiçbir şekilde evde olduğumdan veya sırrımı ailesine ifşaladığından falan haberim yok. "Nasılsın ayol?" diye mesaj attım. O da "iyiyim. okulda arkadaşlarımla kütüphanedeyim. her gün sevdiğim insanlarla konuşuyorum. sen nasılsın?" gibisinden cevap yazdı. Kendisi hayatımdaki tüm arkadaşlarımı ve herkesi çıkardığımı biliyordu (kısaca yalnız olduğumu) böyle bir cevap yazdı. Ben bozuntuya vermedim. O konuşmasında daha da iğneleyici ve kırıcı konuşmaya başladı. Sonra "benimle sıkıntın varsa söyleyebilirsin" yazdım. Kendisi 20-25 mesaj falan yazdı. Yalan söyleyen, şöyle böyle diyen insanları hayatımda istemiyorum gibisinden. Bir mesajında ise senin okuyup okumaman annemin umurunda değil yazmıştı (kesinlikle hiç umurunda değil). Ben gerçekten sevdiğim bir insan böyle diyince ne yapacağımı bilemedim ve ağladım. Hiçbir şey yazmadım. Konu kafama takıldığından dolayı aylar sonra kendisine mail attım. Sert bir yazı yazdım ve beyinsiz olduğunu söyledim ona. O da bana mail attı ve "ne zaman kiminle nasıl konuşacağımı biliyorum falan filan" dedi. Bunlar mailin kısa hali. Nasıl affedebilirim?