Akıl hastanesinde yattığımı öğrenen herkes benden uzaklaşıyor. Neden bu kadar kötü insanlar?

Hayat herkese farklı bir yol çizer. Örneğin şöyle düşün bir bebeğin çorabı güzeldir yumuşak, mis kokulu ve tertemiz. Onu alıp kendi ayağına giyebilir misin? Giyemezsin, olmaz çünkü. Hayatta böyle, bir başkasının mutlu olduğu veya dhsip olduğu arkadaşlık, ilişki sana iyi gelmeyebilir. Veya senin nasibin olmayabilir.

Kendini farklı alanlara yöneltebilirsin, mesela bir blog aç yaşadıklarını anlat, YouTube hesabı aç yaşadıklarını anlat, yeteneğin olmasa bile resim çizmeyi dene. Hayat bir tren gibi, bu trene bindiğimiz gibi ineceğiz elbet birgün. Aşık önemli olan elimizde bulunan hayat valizini sağ salim taşıyabilmek.

Diğer motivasyon yazıları gibi kendini sev kendinr değer ver sen özelsin demeyeceğim, ancak hayatta başka şansımız yok.

Bende bipolar tanısı konmuştu tedavi oldum ama devamını getirmedim. Bir ara ciddi anlamda kötü olmuştum hiç unutamıyorum. Bırak uzaklaşsınlar arkadaş dediğin böyle sebepten gidecekse…. Sonuçta bu bizim elimizde olan bir şey değil. Ve yarın bir gün onların başına ne geleceği meçhulken insanları yadırgamak kimin haddi olabilir. Kafana bile takma böylelerini. Ben durumum kötü olduğundan bahsettiğimde hergün yanlarına çağırıp daha çok vakit geçirmek isteyen arkadaşlarım var. Halen haklarını ödeyemem

Seni ben iyi anlarim. Bende OKB hastasıyım. İnsanlar bizlere deli gözüyle bakıyor. Antidepresan ilaç kullanıyoruz diye bizi anormallesmenin ötesine atıyorlar. Bunları bizde istemezdik ama oldu. Hastalık bu. İnsan yaşamadan anlamaz. Empati kurmak yetmez. Senin derdini iyi anlarım. En yakın arkadaşlarıma akrabalarima bile diyemiyorsun hasta olduğunu. Desende sana deli muamelesi yapıyorlar. Hep sır olarak sakladım kendi icimdekileri. İyi bilirim o hissi...

Geçmiş olsun. İlk defa diyecek bir şey bulamadım. Çünkü; böyle bir şey yaşamadım. Sizi anladığı mı söylesem, yalan söylemiş olurum. Umarım sağlığınıza kavuşur ve istediğiniz hayatı yaşarsınız...