Abimin beni hırpalaması mı artık annemin ayrım yapması mı yoksa annemin abajura üzülmesi mi hangi birine şaşıracağımı bilmiyorum?

Canım o kadar sıkkın ki bazen ölmek istiyorum. Yine ailevi problemler yine dertler. Abimle ufak bir konudan dolayı tartıştık. Büyüdü tabi konu. Annem zaten karışmıyor oturuyor. Abim ensemden tuttu ileri attı beni. Bende bağırdım çığlık ata ata tabi. Sonra yeter dedim. Abajur vardı o sıra kolidorda o da tam odaya geçmişti zaten. Bende abajuru attım tuzla buz oldu bayağı paramparça oldu. İlk defa sinirle bir şeyi fırlattıp gözüm görmedi bile. Annem neyi kırdı dedi uzaktan. Sonra topla dedi. Hayır dedim. Ayrımcısın ona hiçbir şey demiyorsun dedim ikinizi de sevmiyorum dedim. Abimde yaşama o zaman bu evde dedi. Mecburum ama zamanı gelecek dedim. Annem bu sefer ben bugün gün içinde evi silince abim kirletmişti yeri onu dile getirmiştim. Annemde abajur olayından sonra çok temizmiş gibi söyleniyor dedi bundan sonra viledayla değil elinle sileceksin evi dedi. Yani artık o kadar bunaldım ki. Üstelik ayağıma çayın sıcak suyunu damlattı bugün annem yanlışlıkla. Yani artık bilmiyorum bir şey ters gelince ters mi gider ama bunaldım. Yemekte yemeyeceğim. Kendi haşladıgım mantıyı da yemeyeceğim. Herkes yedi su anda zaten. Ben odamdayım. Sorun değil zaten bu beni yormaz. Mental olarak yorgunum. Bıktım.. üstelik annem abajur 18 yıllıktı diye bu sefer ona üzülüyor. Kimsenin beni gördüğü yok. Yerden abajuru toplarken elimle toplarken kanadı elim parmaklarım ama o da sorun değil. Çünkü benden daha önemli her şey.